ေအးခ်မ္းေျမ႕ (ဧရာ၀တီ)
သတင္း ၾကားၾကားခ်င္း အားလံုးက ေတာက္ေခါက္ၾကသည္။ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သည္ ဆိုသည့္ စကားျဖင့္ မလံုေလာက္ေတာ့၊ ဘယ္လို စကားလံုးမ်ိဳးႏွင့္ မွလည္း ေဖာ္ျပရန္ မစြမ္းေတာ့ေၾကာင္း ေျပာဆို ေနၾကသည္။ အႏွစ္ ၂၀ ဆိုသည့္ သတင္း က ေတာမီးပ်ံ႕သလို တကမၻာလံုးမွာရွိသည့္ ျမန္မာမ်ားထံကို မိနစ္ပိုင္း နာရီပိုင္းအတြင္း ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားခဲ့သည္။
တေန႔က ျမန္မာဘေလာ့ဂါတဦးျဖစ္သူ ကိုေနဘုန္းလတ္ကို အမိန္႔ခ်သည္။ တႏွစ္နီးပါး ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခဲ့ၿပီးမွ ခ်သည့္ အမိန္႔က ေထာင္ဒဏ္ အႏွစ္ ၂၀ ကို ၆ လစြန္းေသးသည္။
ကုိေနဘုန္းလတ္၏ ရင္းႏွီးေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ ဘေလာ့ေလာကမွ လူခ်င္း မျမင္ဘူးေသာ္လည္း စာခ်င္း ဆက္ႏႊယ္ ရင္းႏွီးၾကသူမ်ား၊ ဘေလာ့ေလာကမွ မဟုတ္ေသာ္လည္း ဘေလာ့မ်ားကို ဝင္ထြက္သြားလာ ဖတ္႐ႈေနေသာ စာဖတ္သူမ်ား အထူးသျဖင့္ လူငယ္မ်ားအားလံုး အသံတသံတည္း ထြက္လာသည္ ထိုအသံက “မတရားလိုက္တာ” ဟူ၍ ျဖစ္သည္။
ကိုေနဘုန္းလတ္မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနတတ္သည့္ လူငယ္တဦးျဖစ္ၿပီး လူမႈေရးကိစၥရပ္မ်ားတြင္ စိတ္အား ထက္သန္သူ တဦးျဖစ္သည္ဟု စင္ကာပူတြင္ ေနထိုင္သည့္ သူႏွင့္ ရင္းႏွီးသူ သူငယ္ခ်င္း တဦးကေျပာသည္။
“သူက ႏိုင္ငံေရးသမားလည္း မဟုတ္ဘူး။ မတရားတာကို လက္ပိုက္ၾကည့္ မေနခ်င္တဲ့ သူလိုကုိယ္လို လူငယ္တဦးပါ” ဟု ကိုေနဘုန္းလတ္ႏွင့္ ဆံုဖူးသည့္ ဘေလာ့ဂါဂ်စ္တူးက ေျပာသည္။ ယခုကဲ့သို႔ ေထာင္ဒဏ္ အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ ခ်မွတ္လိုက္ ျခင္းက ျပည္တြင္းမွ ဘေလာ့ဂါမ်ားကို ဘာမွ မလုပ္ရဲေအာင္ ေျခာက္လွန္႔ လိုက္ျခင္း သို႔မဟုတ္ စိန္ေခၚလိုက္ျခင္း ျဖစ္ႏိုင္ သည္ဟု သူက ဆက္ေျပာသည္။
ကိုေနဘုန္းလတ္ကို ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ ဆက္ႏႊယ္ေနေၾကာင္း ေျပာစရာဆို၍ ၎မွာ အန္အယ္လ္ဒီ လူငယ္ တဦးျဖစ္ ေနသည္ ဆိုသည့္ အခ်က္တခ်က္သာရွိသည္။
သူသည္ ျမန္မာဘေလာ့ဂါေလာကကို ဦးေဆာင္ခဲ့သူတဦးလည္း ျဖစ္ေသး၏။ သူ၏ ဘေလာ့ အမည္ “က်ေနာ္လြတ္က်သြား တဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္” ကိုအစြဲျပဳ၍ ဘေလာ့ဂါ အသိုင္းအဝန္းက သူ႔ကို ၿမိဳ႕စားႀကီးဟု ေခၚၾကသည္။
၂၀၀၇ ခုႏွစ္အေစာပိုင္းကစ၍ ျမန္မာဘေလာ့ဂါမ်ား အလွ်ိဳ အလွ်ိဳေပၚလာခ်ိန္တြင္ ကိုေနဘုန္းလတ္၏ www.nayphonelatt.blogspot.com ဆိုသည့္ ဘေလာ့တခု ျမန္မာဘေလာ့ဂါမ်ား ၾကားတြင္ ေရပန္းစားလာသည္။ ထိုဘေလာ့တြင္ အႏုပညာေျမာက္ေသာ ကဗ်ာမ်ား၊ ရသအက္ေဆးမ်ား၊ ပန္းခ်ီအေၾကာင္းႏွင့္ ဓာတ္ပံုမ်ားကို ေတြ႕ျမင္ ဖတ္႐ႈရသည္။
ကိုေနဘုန္းလတ္က အႏုပညာကို ခုံမင္ျမတ္ႏိုးသူ လူငယ္တဦး ျဖစ္ေၾကာင္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ေနထိုင္ေသာ သူႏွင့္ ရင္းႏွီးသည့္ ဘေလာ့ဂါသူငယ္ခ်င္းတဦးကေျပာသည္။
“သူနဲ႔က်ေနာ္ ေပါင္းလာတဲ့ ၁ ႏွစ္ေလာက္သက္တမ္းမွာ သူစိတ္ဆိုးတာ၊ စိတ္တိုတာ တခါမွမေတြ႕ဖူးဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အနာခံစရာရွိ သူပဲခံတယ္” ဟု ၎ကဆိုသည္။ အင္တာနက္အသံုးျပဳသူ မ်ားအၾကား ဘေလာ့ဟူသည့္ အသံုးအႏႈန္း ပ်ံ႕ႏွံ႔ တြင္က်ယ္ေစရန္ ဦးေဆာင္ခဲ့သူ တဦးလည္း ျဖစ္သည္ဟု ၎က ဆက္ေျပာသည္။
၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ သံဃာ့အေရးေတာ္ပံု မတိုင္ခင္ႏွင့္ ၎ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ႏိုင္ငံေရး သီးသန္႔ ဘေလာ့မ်ား ေပၚလာခဲ့ေသာ္ လည္း ကိုေနဘုန္းလတ္ ဘေလာ့တြင္ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အရိပ္အႁမြက္မွ်ပင္ မေတြ႕ၾကရ။
ကိုေနဘုန္းလတ္ကို ျမန္မာစစ္အစိုးရက ယခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလကုန္ပိုင္းတြင္ ဖမ္းဆီးခဲ့ၿပီး ယခု တႏွစ္နီးပါး ၾကာမွ အမိန္႔ခ်မွတ္ ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုသို႔အမိန္႔ခ်မွတ္ရာတြင္ သူက်ခံရမည့္ ေထာင္ဒဏ္ ႏွစ္ ၂၀ ႏွင့္ ၆ လ အနက္ အီလက္ထရြန္းနစ္ ပုဒ္မ အတြက္ ၁၅ ႏွစ္၊ ဗီဒီယုိအက္ဥပေဒ ပုဒ္မ ၃၂ (ခ) ၃၆ အရ ၃ ႏွစ္ႏွင့္ ၆ လ၊ ႏွင့္ အမ်ားျပည္သူဆူပူေအာင္ လႈံ႕ေဆာ္မႈ ပုဒ္မ ၅၀၅ (ခ) အတြက္ ၂ ႏွစ္ တို႔ျဖစ္ေၾကာင္း ၎၏ မိခင္ျဖစ္သူက ရွင္းျပသည္။
“ကမၻာအရပ္ရပ္မွာ နည္းပညာနဲ႔ ဆက္သြယ္ေရးေတြ ဒီေလာက္တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံက အီလက္ထရြန္း နစ္ပုဒ္မ ဆိုၿပီး လူသတ္မႈေလာက္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ စြဲခ်က္တင္ အမိန္႔ခ်တာကေတာ့ မတရားသျဖင့္ လြန္လြန္းပါတယ္” ဟု စင္ကာပူတြင္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ ျမန္မာဘေလာ့ဂါ တဦးက ေျပာသည္။
ကိုေနဘုန္းလတ္ကို ဖမ္းဆီးစဥ္က ၎၏ အီးေမးလ္မ်ားတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊကို ေနာက္ေျပာင္ထားသည့္ ကာတြန္း ပံုမ်ားေတြ႕ရွိေသာေၾကာင့္ အီလက္ထရြန္းနစ္ဥပေဒႏွင့္ညိစြန္းခဲ့ေၾကာင္း ၾကားသိရသည္။ ထို႔ျပင္ ၎ထံတြင္ သီးေလးသီး အၿငိမ့္ေခြေတြ႕ရွိေသာေၾကာင့္ ဗီဒီယိုအက္ဥပေဒႏွင့္ ၿငိစြန္းသည္ဟုလည္း အလြတ္သေဘာ ေျပာဆိုေနၾကသည္။
“ဗီဒီယိုအက္နဲ႔စြဲမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ပြထေနတဲ့ ဒီဗီဒီအေရာင္းဆိုင္ေတြ အားလံုးကို ဖမ္းရမွာ။ အဲဒါေတြက် ေတာ့ လိုင္းေၾကးေပးထားလို႔ ေပၚတင္ပဲ ေရာင္းေနၾကတာ” ဟု ရန္ကုန္အေျခစိုက္ သတင္း ေထာက္ တဦးကေျပာသည္။
မေန႔ကလည္း ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ၁၄ ဦးကို ေထာင္ဒဏ္ ၆၅ ႏွစ္စီခ်မွတ္လိုက္ရာ ကမၻာ အရပ္ရပ္တြင္ ေရာက္ရွိေနေသာ ျမန္မာမ်ား အံ့အားတသင့္ ျဖစ္ခဲ့ၾကရျပန္သည္။
“၆၅ ႏွစ္စီဆိုတာ အီလက္ထရြန္းနစ္ ပုဒ္မ ၄ ခုစီက တခုကို ၁၅ ႏွစ္နဲ႔ ႏွစ္ ၆၀။ ေနာက္ ၅ ႏွစ္က အသင္းအဖြဲ႕ပုဒ္မအတြက္ တဲ့” ဟု မစုစုေႏြးကို အက်ိဳးေဆာင္ေပးေနသည့္ ေရွ႕ေန ေဒၚခင္ေဌးႂကြယ္က ေျပာသည္။
အီလက္ထရြန္းနစ္ ဥပေဒဆိုသည္မွာ အင္တာနက္အီးေမးလ္ကို အသံုးျပဳ၍ တရားမဝင္ဟု စစ္အစိုးရက သတ္မွတ္ေသာ စာမ်ား ပံုမ်ားပို႔ကာ တဦးႏွင့္တဦးဆက္သြယ္လွ်င္ ၿငိစြန္းမည့္ ပုဒ္မျဖစ္ေၾကာင္း ၎က ရွင္းျပသည္။
“အီလက္ထရြန္းနစ္ဆိုတာက လူတိုင္းသံုးေနၾကတာပဲ။ နည္းပညာကိုသံုးေနၾကတာ။ ဒီနည္းပညာနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ထိ အက်ိဳး ယုတ္သြားလဲ။ ဘယ္သူေတြကို ထိခိုက္လဲဆိုတာ ၾကည့္သင့္တယ္။ ထိခိုက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ မျပႏိုင္ဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ဒီနည္းပညာကိုသံုးလို႔ ဒီလို အျပစ္ဒဏ္ခ်တာမ်ိဳး မလုပ္သင့္ပါဘူး” ဟု ေဒၚခင္ေဌးႂကြယ္က သံုးသပ္သည္။
“အီလက္ထရြန္းနစ္ ပုဒ္မက ဒီေလာက္ေတာင္ ႀကီးေလးေနတာ တိုင္းျပည္အနာဂတ္အတြက္ မေကာင္းဘူး ဗ်။ ဒီတိုင္းဆို လူငယ္ေတြ အင္တာနက္ဆိုတာကိုေတာင္ ရဲရဲ ၾကည့္ရဲေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး” ဟု ရန္ကုန္တြင္ ေနထိုင္သည့္ ကြန္ပ်ဴတာ တကၠသိုလ္ဆင္း လူငယ္တဦးကေျပာသည္။
စစ္အစိုးရအေနႏွင့္ သတင္းႏွင့္ဆက္သြယ္ေရး နည္းပညာပိုင္းကိုသြားေနသည္ဟု အစဥ္ေျပာၾကားေနေသာ္လည္း အေျပာ ႏွင့္အလုပ္မညီညြတ္ဘဲ ယခုကဲ့သို႔ လူငယ္မ်ား၏ အနာဂတ္ကို အညြန္႔ခ်ိဳးေနျခင္းမွာ လံုးဝ မျဖစ္သင့္ေၾကာင္း ၎က ဆက္ေျပာသည္။
“ဒါ လူေတြကို အညြန္႔ခ်ိဳးဖို႔ သက္သက္လုပ္ထားတဲ့ ပါးစပ္ဥပေဒပဲလို႔ က်ေနာ္ေတာ့ ျမင္တယ္” ဟု သူက သံုး သပ္သည္။
အီလက္ထရြန္းနစ္၊ အႏွစ္ ၂၀ ႏွင့္ စိတ္မေကာင္းျခင္းမ်ားစြာ
Posted by Baganland at 10:02 AM 0 comments
Labels: ေဆာင္းပါး
မ်ိဳးဆက္သစ္ အရင္းအျမစ္မ်ား မဆံုး႐ႈံးေစခ်င္
စိုင္းစိုး၀င္းလတ္ | ေအာက္တိုဘာ ၃၁၊ ၂၀၀၈
Irrawaddy Magazine
ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရး က်ဆင္းလာေနသည္ႏွင့္အမွ် တိုးတက္လာသည့္လူဦးေရႏွင့္ တႏွစ္ထက္တႏွစ္ မ်ားျပားလာေသာ တကၠသိုလ္ဘြဲ႔ရမ်ားအတြက္ အလုပ္ေနရာခ်ထား ေပးႏိုင္သည့္ ျပည္တြင္း လုပ္အားေစ်းကြက္က မယွဥ္ႏိုင္ျဖစ္လာရသည္။
ဤအေနအထားတြင္ ႏွစ္စဥ္ေထာင္ႏွင့္ခ်ီေသာ ပညာတတ္ဘြဲ႔ရမ်ားက သူတို႔၏ ကိုယ္ပိုင္ အနာဂတ္ကို ပ်ဳိးေထာင္ႏိုင္ရန္ ႏိုင္ငံမွ ထြက္ခြာေနၾကေတာ့သည္။
ဘြဲ႔ရပညာတတ္ လုပ္သားအမ်ားအျပား ႏိုင္ငံရပ္ျခားသို႔ ထြက္ခြာေနၾကသည့္ျပႆနာက ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္သာ ထူးျခား ျဖစ္ေပၚေနျခင္း မဟုတ္ပါ။ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈအနည္းဆံုး ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ “ဦးေႏွာက္ယိုစီးမႈ” ျပႆနာ ႀကံဳ ေတြ႔ ေနၾကရသည္။
မၾကာခင္က စင္ကာပူႏိုင္ငံတြင္ အလုပ္လုပ္ေနၾကေသာ အထက္တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀က သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ စကားစျမည္ ျပန္ေျပာမိသည္။ သူတို႔အေနႏွင့္ အလုပ္ရႏိုင္ၾက ေသးေသာ္လည္း တျခားေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ လူငယ္ ပညာတတ္ မ်ားအေန ႏွင့္မူ သူတို႔ကၽြမ္းက်င္သည့္ ပညာႏွင့္ အလုပ္ရရန္ ခက္ခဲလာသည္ကို က်ေနာ္ သတိျပဳလာမိသည္။
ျပည္တြင္းတြင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနသည့္ စစ္အစိုးရက ထိုသူမ်ားကို တန္ဖိုးမထားတတ္ၾကသလို၊ ျပည္ပတြင္ လႈပ္ရွားေနၾကသည့္ အတိုက္အခံအုပ္စုမ်ား ကလည္း ထိုသူမ်ား၏ တန္ဖိုးကို အေလးမထားၾကပါ။
ျပည္တြင္းႏွင့္ ျပည္ပေရာက္ေနသူ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြအမ်ားအျပားတြင္ သူတို႔ငယ္ရြယ္စဥ္က အိပ္မက္ခဲ့သည့္ အရာမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္ ဆံုးရႈံးေနခဲ့ၾကၿပီကို ေတြ႔ရသည္။ အေၾကာင္းမွာ ႏိုင္ငံ၏ ဆုတ္ယုတ္က်ဆင္းလာေနေသာ ပညာေရးစနစ္ ေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္မွတ္မိေနသည္မွာ ထိုသူအမ်ားစုက လူ ၄၊ ၅ ေထာင္တြင္ ထိပ္ပိုင္းစာေတာ္သည့္ ေက်ာင္းသား ၄၀ - ၄၅ ဦးထဲ၌ ရွိေနခဲ့ၾကသူမ်ားျဖစ္ၿပီး သူတို႔အေနႏွင့္ အဆင့္ျမင့္ အသက္ေမြး ပညာမ်ားျဖစ္သည့္ ေဆးတကၠသိုလ္ သို႔မဟုတ္ အင္ဂ်င္နီယာ ေက်ာင္းမ်ားတက္ေရာက္ ေအာင္ျမင္ႏိုင္ၾက သူမ်ားလည္း ျဖစ္ၾကသည္။
သို႔ေသာ္လည္း အထက္တန္းေက်ာင္းၿပီးခ်ိန္ လြန္ခဲ့သည့္ ၁၀ ႏွစ္အတြင္း သူတို႔၏ စိတ္အားထက္သန္မႈမ်ားကို ေႏွာင့္ယွက္ ဟန္႔တားမည့္ ျပႆနာ အမ်ားအျပား ႀကံဳခဲ့ၾကရသည္။ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ ေနာက္ပိုင္း ေက်ာင္းမ်ား ပိတ္လိုက္ ဖြင့္လိုက္ အႀကိမ္ႀကိမ္ျဖစ္ေနသည္က ျပႆနာတခုျဖစ္သည္။ တဖန္ အစိုးရက တကၠသိုလ္မ်ားကို ေ၀းလံေခါင္သီေသာ ေနရာမ်ားသို႔ ပို႔ခဲ့ျခင္းကလည္း ဘူးေလးရာဖ႐ံုဆင့္ေစခဲ့သည္။
အသစ္ေပၚလာသည့္ ေခတ္သစ္ သတင္းနည္းပညာမ်ား ကလည္း သူတို႔၏ မူလအိပ္မက္မ်ားျဖစ္ေသာ ဆရာ၀န္ျဖစ္ရန္၊ အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္ရန္ ဆိုသည့္ ငယ္ဘ၀စိတ္ကူးမ်ားႏွင့္ လမ္းခြဲေစ ခဲ့ျပန္သည္။ တခ်ဳိ႕က ဘြဲ႔ရၾကသည္၊ တခ်ဳိ႕က အိမ္ေထာင္ က်ၿပီး ျမန္မာျပည္တြင္ အေျခက်ေနၿပီ၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ျပည္ပသို႔ထြက္၍ တျခားေသာ ေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္သမား ထုႏွင့္ ပူးေပါင္း၍ ၀မ္းေက်ာင္းခဲ့ၾကသည္။
၎တို႔အနက္မွ တခ်ဳိ႕မွာ အထက္တန္းေက်ာင္းၿပီးသည္ႏွင့္ ျပည္ပကိုထြက္ကာ ႏိုင္ငံရပ္ျခားတကၠသိုလ္မ်ားတြင္ ေက်ာင္း တက္ခြင့္ ရခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဤသူမ်ားကိုယ္ႏိႈက္ကပင္ သူတို႔ေလ့လာထားသည့္ ဘာသာရပ္ကတလြဲ၊ သူတို႔ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ျပဳေနရသည့္ ပညာရပ္ကတလြဲ ျဖစ္ေနျပန္သည္။ သို႔ မဟုတ္ပါကလည္း သူတို႔ ယခင္ ေမွ်ာ္မွန္း ထားၾကေသာ အိပ္မက္မ်ားႏွင့္ လားလားမွ်မဆိုင္ ျဖစ္ေနျပန္သည္။
စင္ကာပူႏိုင္ငံတြင္ ေရာက္ေနၾကသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ေရႊ႕ေျပာင္းလာသူ အမ်ားစုမွာ တကၠသိုလ္ဘြဲ႔ရမ်ားျဖစ္ၿပီး ကၽြမ္းက်င္ အဆင့္ ရွိသည့္ လုပ္သားမ်ားလည္း ျဖစ္သည္။ ထိုသူမ်ားမွာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္ စက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားက လိုခ်င္၍ လိုက္ရွာေနၾကရသည့္ အင္ဂ်င္နီယာမ်ား၊ ကြန္ပ်ဴတာ ကၽြမ္းက်င္သူမ်ား၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အရာရွိမ်ားလည္း ျဖစ္ၾကသည္။
သို႔ေသာ္လည္း က်ေနာ္ စကားေျပာခဲ့ရသည့္ ၇ ဦးစလံုးထံမွ မေက်မနပ္ ညည္းညဴသံမ်ားကို ၾကားခဲ့ရသည္။ သူတို႔ကို စင္ကာပူ အလုပ္ရွင္မ်ားက ေခါင္းပံု ျဖတ္ပံု၊ တရား၀င္ေပးရမည့္ အနိမ့္ဆံုးလုပ္ခ လစာမ်ား မရရွိပံု၊ လုပ္ခ အနည္းအက်ဥ္း သာ ေပး၍ အခ်ိန္ပို အလုပ္ဆင္းရန္ အတင္းအက်ပ္ ခိုင္းေစပံုမ်ားကို ၾကားခဲ့ရသည္။ ထိုမွ်မက သူတို႔တြင္ ဘ႑ာေရးအရ၊ လူမႈေရးအရ ဖိစီးစရာ အေၾကာင္းမ်ား ႀကံဳေနရေၾကာင္းႏွင့္ ရံဖန္ရံခါ လုပ္ငန္းခြင္အတြင္း လူမ်ဳိးေရးအရ ခြဲျခားခံရပံုကို လည္း ၾကားခဲ့ရသည္။
ဤသို႔ ကြန္ပ်ဴတာသိပၸံ၊ အင္ဂ်င္နီယာလုပ္ငန္း၊ ဟိုတယ္ စီမံခန္႔ခြဲမႈ၊ စာရင္းကိုင္ စသည့္ က်ယ္ျပန္႔ေသာ လုပ္ငန္းမ်ားကို ျမန္မာျပည္တြင္သာ လုပ္ကိုင္ခြင့္ရခဲ့ပါက ဤသူမ်ားအဖို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံစီးပြားေရးအတြက္ မ်ားစြာ အက်ဳိးျပဳႏိုင္ၾကမည္ ျဖစ္ သည္။ ထိုသူတို႔မွာ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ပိုင္ခြင့္ရွိသူမ်ား၊ အဆင့္ျမင့္ ထိပ္သီး ပညာရွင္မ်ား၊ နည္းပညာ ရွင္မ်ား၊ တကၠသိုလ္ ပါေမာကၡမ်ား ျဖစ္လာႏိုင္သည္။ သူတို႔၏ လုပ္အားကို ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိႏွင့္ ေခါင္းပံုျဖတ္ခံေနရသည့္ တိုင္းတပါး တြင္ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ားအျဖစ္ အလုပ္သြားလုပ္ေနရန္ပင္ မလိုအပ္ပါ။
ဤသို႔ လူငယ္မ်ား၏ လုပ္အားကို ေလွ်ာ့ေပါ့တြက္၍ တန္ဖိုးမထားသည္မွာ ျမန္မာစစ္အစိုးရမွ်သာ မဟုတ္ပါ။ ဒီမိုကေရစီ ေရး လႈပ္ရွားေနၾကသည့္ အဖြဲ႔မ်ားကလည္း ထိုသူမ်ားကို ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ရန္ ပ်က္ကြက္ခဲ့ၾကပါသည္။ သူတို႔အဖြဲ႔အတြင္း တိုးတက္ ေစရန္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရွ႕ေရးအတြက္ တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေစရန္ ဤလူငယ္မ်ားကို အခြင့္ေပး အသံုးခ်ပ်ဳိးေထာင္ေပးဖို႔ ပ်က္ကြက္ခဲ့ၾက သည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံ ဒီမိုကေရစီအေရး လႈပ္ရွားေနၾကသည့္ အင္အားစုမ်ားက လူငယ္မ်ားကို သိမ္းသြင္းစုေဆာင္းရန္ တြန္႔ဆုတ္ေန ၾကသည္။ ထိုလူငယ္မ်ား ပညာသင္ဆုမ်ားရဖို႔ ၀ိုင္း၀န္းႀကိဳးပမ္း ကူညီေပးရန္ႏွင့္ လူငယ္မ်ား၏ ကၽြမ္းက်င္မႈမ်ား ထက္ျမက္ လာေစရန္ ပ်ဳိးေထာင္ေရးကို ဒီမိုကေရစီ အင္အားစု အမ်ားစုက စိတ္မ၀င္စားၾကပါ။ တခ်ဳိ႕ေသာအဖြဲ႔မ်ားတြင္ ပညာသင္ဆု အခြင့္အလမ္းမ်ား ရရွိၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဒီမိုကေရစီအေရး အားက်ဳိးမာန္တက္ေဆာင္ရြက္ေပးမည္ဟု အားခဲထားၾက သည့္ လူငယ္မ်ားအတြက္ တကယ့္ကို အနည္းအက်ဥ္းမွ်သာ ဖန္တီးေပးႏိုင္ျပန္သည္။
၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ ဆန္းပိုင္းတြင္ ေနာက္ထပ္ ပညာဆက္သင္ရန္ အခြင့္အလမ္းမ်ား ပြင့္လမ္းလာခဲ့ရာ ဤအခြင့္အလမ္းမ်ားကို ဦးေဆာင္ အဖြဲ႔အစည္းႀကီးမ်ား၏ အသက္အရြယ္ႀကီးေနၿပီျဖစ္သည့္ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းက အလ်င္အျမန္ ေမာင္ပိုင္စီး လိုက္ၾကျပန္သည္။
ဤအဖြဲ႔အစည္းမ်ားသည္ ေလ့လာရန္ အခြင့္အလမ္းသစ္မ်ား ဖန္တီးေပးရန္ ပ်က္ကြက္ခဲ့႐ံုမွ်မက၊ ႏိုင္ငံေရး အတိုက္အခံ မ်ားႏွင့္ ဆက္ႏြယ္မႈ ရွိေနသည့္ အာရွတိုက္ႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ အေနာက္ႏိုင္ငံ တကၠသိုလ္မ်ားမွ ပညာသင္ၾကားလာေသာ ရာႏွင့္ခ်ီသည့္ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ကၽြမ္းက်င္မႈမ်ားကိုလည္း အသံုးမခ်ခဲ့ၾကပါ။ အသံုးခ်ခဲ့လွ်င္လည္း အနည္းအက်ဥ္းမွ်သာ ရွိမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ တိုက္႐ိုက္ ထြက္ခြာလာသူမ်ားကို အသံုးခ်ရန္ ဆိုသည္မွာ ပို၍ ေ၀းလွသည္။
ဤအခ်ိန္တြင္ ျမန္မာစစ္အစိုးရက နည္းပညာရွင္မ်ားႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၀န္ထမ္းမ်ားကို စုေဆာင္းသိမ္းသြင္းေနၿပီး စစ္အစိုးရ ယႏၱရား အင္အားေတာင့္တင္းေရးအတြက္ အသံုးခ်ေနသည္။ ထိုလူငယ္မ်ားကို ႐ုရွား၊ စင္ကာပူႏွင့္ တျခားႏိုင္ငံမ်ားရွိ ေကာလိပ္ႏွင့္ တကၠသိုလ္မ်ားသို႔ ပို႔ကာ ပညာသင္ေစလႊတ္ခဲ့ၾကသည္။
သို႔ေသာ္လည္း ျပည္ပေရာက္ေနသည့္အင္အားစု မ်ားက သူတို႔ဘာသာ ေငြရွာေက်ာင္းတက္ေနၾကသူမ်ား၊ အနည္းအက်ဥ္း မွ်ေသာ ပညာသင္ဆုေၾကးႏွင့္ ႀကိဳးစား၍ တကၠသိုလ္ပညာ ဆက္လက္သင္ၾကား ေနၾကသူမ်ား စသျဖင့္ သူတို႔ဘာသာ ႀကိဳးစား၍ ခရီးစထားၿပီးသား သူမ်ားကို အခြင့္အလမ္းမ်ား ကမ္းလွမ္းပံ့ပိုးေပးရန္ ပ်က္ကြက္ခဲ့ၾကသည္။
တကၠသိုလ္ဘြဲ႔ရသူမ်ားကို တခ်ဳိ႕ေသာ ျပည္ပရွိ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားက လက္ေထာက္အကူ မ်ားအျဖစ္ သိမ္းသြင္းခဲ့ၾကသည္ မရွိမဟုတ္။ အနည္းအက်ဥ္း ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုသူမ်ားမွာ အေထြေထြ ႐ံုးလုပ္ငန္းမွ်ႏွင့္သာ အဆံုးသတ္ ၾကရၿပီး သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ထက္ေအာင္ေသြးထားၾကသည့္ အရည္အေသြးမ်ား၊ ဗဟုသုတမ်ားကိုလည္း အသံုးမျပဳႏိုင္ျဖစ္ခဲ့ ၾကရသည္။ ဤအဖြဲ႔အစည္းမ်ား၏ အသက္အရြယ္ အိုမင္းႀကီးရင့္ေနၿပီျဖစ္သည့္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ကူညီပ့ံပိုးေပး ျခင္းသည္သာ ေကာင္းစြာ ပညာသင္ၾကားလာသည့္ လူငယ္မ်ားအတြက္ အျမင့္ဆံုးရႏိုင္သည့္ ရာထူးတာ၀န္ ျဖစ္ပံုရပါသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ကေနဒါ၊ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ တျခားေသာ ဖြံ႔ၿဖိဳးသည့္ႏိုင္ငံမ်ားက လက္မေႏွးၾကပါ။ ထက္ျမက္ သည့္ ပညာတတ္လူငယ္မ်ားႏွင့္ သူတို႔၏ ကၽြမ္းက်င္မႈမ်ားကို အခြင့္ေကာင္းယူ၍ အလ်င္အျမန္ ေကာက္ယူေျမႇာက္စားခဲ့ ၾကပါသည္။ ကမၻာေပၚတြင္ ျမင့္ၿပီးသား သူတို႔၏ အဆင့္အတန္းေနရာကို ဆက္လက္ထိန္းသိမ္း အသာစီးယူႏိုင္ေရးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ ခဲ့ၾကပါသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ - ကေနဒါ လူ၀င္မႈစနစ္ကို အမွတ္ေပးစနစ္သဖြယ္ လုပ္ထားၿပီး ေထာင္ေပါင္းမ်ား စြာေသာ ပညာတတ္မ်ား၊ ကၽြမ္းက်င္ပညာရွင္မ်ားကို ႏွစ္စဥ္ေခၚယူ၍ အၿမဲတမ္းေနထိုင္ခြင့္ေပးျခင္း၊ ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ သတ္ မွတ္ေပးျခင္း ျပဳေနၾကပါသည္။
ထိုႏိုင္ငံမ်ားမွ ဘြဲ႔ရလာၾကသူ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားကို မူ၀ါဒေရးရာ အႀကံေပးမ်ား၊ သုေတသနမႉးမ်ား၊ အငယ္တန္းအရာရွိမ်ား အျဖစ္ အိမ္ရွင္အစိုးရႏွင့္ အစိုးရက ေထာက္ပံ့ထားသည့္ အဖြဲ႔အစည္း ဌာနမ်ားတြင္ သိမ္းသြင္းစုေဆာင္း ေနရာခ် ထားေပး ေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။ တခ်ဳိ႕မွာ ပုဂၢလိကလုပ္ငန္းမ်ားအတြင္း ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားအျဖစ္ ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ ေနၾကသူမ်ားလည္း ရွိေနသည္။
ငယ္ရြယ္၍ ထက္ျမက္ေသာ ျမန္မာလူငယ္မ်ားကို ေနရာေပး သိမ္းသြင္းခန္႔ထား၍ အ႐ႈံး မရွိေၾကာင္းကို ထိုႏိုင္ငံမ်ားက သိၾကသည္။ ရရွိႏိုင္သမွ်ေသာ လူသားအရင္းအျမစ္ကို တန္ဖိုးထား၊ အသံုးခ်ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံ အတြက္ အေတာ္ဆံုးႏွင့္ အထက္ျမက္ဆံုး လူငယ္မ်ားကို ထိန္းသိမ္းေမြးျမဴထားလိုလွ်င္ အစိုးရႏွင့္ အတိုက္အခံ အင္အားစု ႏွစ္ဘက္စလံုးက ပိုမို အေရးတယူ ေဆာင္ရြက္သင့္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ လတ္ဆတ္သည့္ အေတြးအျမင္သစ္မ်ားကို လက္ကမ္းႀကိဳဆိုၾကရန္ လိုအပ္ေနၿပီ ျဖစ္ပါသည္။
စိုင္းစိုး၀င္းလတ္ေရးသားသည့္ Burma’s Wasted Intellectual Potential ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ျပန္ဆို ေဖာ္ျပပါသည္။
စိုင္းစိုး၀င္းလတ္သည္ ကေနဒါႏိုင္ငံ၊ ဘာနာဘီရွိ ဆိုင္မြန္ ဖေရဇာတကၠသိုလ္တြင္ (Simon Fraser University) တြင္ ပထ၀ီ အဓိကျဖင့္ ဘြဲ႔လြန္ေလ့လာေနသူ Ph.D. ေက်ာင္းသားတဦး ျဖစ္ပါသည္။
Posted by Baganland at 8:13 AM 1 comments
Labels: ေဆာင္းပါး
Myanmars and their future
Dear Myanmar Patriots.
The future of Myanmar is in the hands of Myanmars. I referred to some historical events as facts. I am only stating what had happened. The truth are there, the views may be different. I just wanted to draw your attention to the world events, Myanmar events and other countries events. To compare against each other, against Myanmar, negative as well as positive side, if you want your views to be fair and just.
The planet earth or the world is round and it is turning on its axle towards East. Histories repeating again and again . Leopards never change it's spots.
We cannot hide in the bush, we must come out and face it.
The people of Myanmar, the latest estimate, is between 53 and 57 millions. Out of these millions how many of them have political economical awareness. What kind of education and qualification do they have to build their country into a nation. Let’s be honest to ourselves.
To promote them to a certain extent , to bring them up to be a responsible citizen is a lot of work even without any disturbances. Myanmar is still in the process of making,/ building the country into a nation . Myanmar may have 400, 000 Professional Soldiers, according to opposition estimate, how many other professionals , people with trade, people with skill, how many engineers, scientists, economists , technicians experts etc to the world standard.?
I have been to some countries in East, West North and South , I opened my two eyes and tried to see things . One to look at negative things , another to look at positive things , I see all of them. I have seen many thing with my both eyes? How can you tell anyone what you have seen? Because they have not seen it, they will not believe you. You become a story teller, a Kwatseik Sayar. One man band? .
There are lots of Myanmars nowadays residing in many foreign countries, if they had only open their both eyes and look around, they will see negatives as well as positive and they will know what I am talking about, though they may not support me. They know by themselves, whatever they are seeing, what is acceptable, what is not acceptable. They know it in the heart, though they don‘t spit out, they are swallowing nit down. They are cheating themselves. They will never hesitate to cheat others., they s=are sly, cunning , they know all twist and turns.
For Myanmar to have progressed and to be developed. Man matters most. Man is the basis ingredients. Man means the people themselves in this case. Do they have enough skill and trade, expertises, professions,. to built Myanmar to be a nation?
We have to admit, we Myanmars are lack of them. There may be some, if there are some, they have their responsibility and duty to serve the people, to serve the nation. The nation needs them. Have they ask themselves what they can do for their country. but they put themselves first, the people second and the country last., they ant to know what the country can do for them. as if they have no responsibility for the nation, for the people.
Unfortunately in Myanmar these some professional people are exploiting their own people. They have no guts to exploit others outside Myanmar. When you are in Myanmar you will know what I mean. Myanmars have been exploited by foreigners for centuries. Now more Myanmar than before are working in foreign countries. What are they doing there.. They are not pioneers, they are not exploiting , they are there to be exploited, bcause foreigners could not come to exploit Myanmar, so Myanmars went to them to b exploited. These are the so called Myanmars..
Frankly speaking, to develop Myanmar, Myanmar cannot do it alone, Myanmar is weak. It weaker because of the opposition. Because opposition does not know what to oppose or what not to oppose. In another word , opposition is corrupt, totally corrupt. They say the military is corrupt., some say the people are corrupt. So everybody is corrupt in Myanmar.
.
What about the so called world, with a handful of powerful nations ? They are corrupt as well, in my view. They have one rule for themselves , another rule for the others.
I told you in the past . Myanmar had be economically blockaded, now economic sanctions. The past was one sided by the Brits. Now is some Myanmars consented it. Some called for it and some support it. . Who are they? They are those who most do not live in Myanmar . I called the “ Jacks , I ‘m alright Jacks. “.
Some countries may like to help Myanmar, but they want to put Myanmar on the strings as well. Some other would like to help Myanmar. But stabilities in Myanmar is essential for them. Everybody will exploit, whether we like it or not, one way or the other. At least they have a right to make reasonable profit for themselves. If we have the same chance we might do the same exploitation. But others are more clever than us. We must admit. Myanmar s is belief is, making profit , exploiting other ” Paya Makyite, Taya Makite Thangar Makyite “. Who told them that I don’t know. Buddha or Thagars or socialists or communists?
The problem is Myanmar is rich with natural resources. But what Myanmar has , other countries have, more or less. Withy due respect. Other countries are still being exploited and can be exploited. The world can live with out Myanmar. We have to make most of it with whatever we have.
Today the world is changing , United States is changing, Russia is changing . Myanmnar must take it as opportunity and change., and it has to change. Myanmar leaders have to think again., reconsider its position. make up its mind and make a decision. Myanmar cannot sit on the fence any longer. This neutrality, and none aligned is not serving Myanmar. , how many of the members of this movements are really none aligned nations? Who are they kidding?
Once Myanmar refused to be British Dominion , refused to be in British Commonwealth . Myanmar had it. Is it why British are punishing Myanmar? Or is it because British thinks Myanmar is mistreating the wife of the British man in Myanmar? Today Myanmar is a hostage, Myanmars are hold as hostages , because of Myanmar’s refusal to play the game of the west? Otherwise there is no reason to treat Myanmar like this by the west, to compare Myamar to other one party states, none democratic or lack of human rights.
I wonder how many people know, how many Myanmars know that Myanmars are being held hostages. By the British and its cronies NLD and its supporters. Myanmar are being held as hostages by the west. In the name of democracy, in the name of human rights. Whatever SPDC does can never satisfy the west.
The west sees whatever SPDC does is crime. Crime against humanity. I am not what that words mean. Beuse I am seeing with my very own eyes. People are killing people, their own people other people. Some people cannot see that. They only see what they want to see..
Though economic sanctions does not effect Myanmar as mush as they intended to, because there are not very many foreign investments in Myanmar, Apart from that , Myanmar’s way of life is helping Myanmars a lot in a way.. In the long run Myanmars will be still in pre historical age. because of economic sanctions Myanmar’s progress will be slow, very slow, Myanmar developments will be slow , very slow, it may not make Myanmar’s life better, but it definitely won’t make their lives worse either. Most Myanmars can live without anything., because they have had nothing, they are natural born survivors, ..
To build Myanma to be modern developed nation, that is something. Myanmars must have modern way of thinking, modern way of doing things etc., etc. But Myanmar still needs help from other modern developed nations. That is why I said Myanmar needs to reconsider its position.. They have to make their minds, especially the leaders, and make a decision. It must be a bold one, and daring one.
From their part the people must be able to see everything in virtual reality, three dimensions do not give them the whole. Somebody has to show them , teach them to see things as they are.
Myanmar needs reconciliation. SPDC is trying for that . At present Myanmars cannot reconcile among themselves as much as they want to. This national reconciliation is essential. When Myanmars are reconciled, reconciliation with the west, with the world will come automatically. That is if the west and the world is hones, sincere.
Reconciliation, national unity will attract outsiders , to convince them to do bnusiness with Myanmar, ti invest in Myanmar and so on.
This will lead Myanar to modern developed nation. To reconcile with the west is possible , it is more than possible. not IMPOSSIBL , if only we Myanmar can reconcile. Among themselves. That is a hope. Some people do not like to see Myanmars reconcile let alone national unity. We have seen it with our very own eyes, for the west to be rich and prosper other nations must suffer. other nations must pay the price.
On the other hand the west is helping communist countries, doing business as usual with their old enemies, Now they have normal political and economic relations with them . Also the west has good relationships with other none democratic countries , which human rights records are still in questions. but they cannot do it with Myanmar. WHY? Myanmar is not even their enemy.
I don’t believe democracy is the reason, I don’t believe human rights is the reason. There must be other thing. Some thing is not right here, very wrong.
Libya was taken off from terrorist list because Libya bought itself off by paying compensations to the Lockerbie incident. Now North Korea is taken off from the terrorists list by the US, because it stops its nuclear programme . There was no demand for regime change.
West tried to buy Myanmar for little sister, for 1000 million once. with regime change. Myanmar did not budge, Why are they treating Myanmar different from others ? They treat Myanmar different from others, because of one person, because for one person. The west care for only one person in Myanmar , not the 57 million population in Myanmar.. That person never care for Myanmar and its people in all of her life. Her followers are the same, or they don’t know what they are doing.
Whenever I say something about this person and her party, it hurts some people. Because, that is the bloody truth. Show me one single thing she does for the nation of Myanmar and its people in all her life .
Because the west won’t help Myanmar if Myanmar is not prepared to be their puppet. Myanmar has to look for alternatives. Russia, China. India, and many other countries around her. Politically or economically to reconcile with the west is almost impossible. At the moment at least. Myanmar has to look within Asia .
Long before Russia had Bolshevik revolution and became communist, European countries, tried to invade Russia time and time again, but they failed.
U.S.S.R was changing before communism in Russia collapsed. Leader like Gorbachev tried to change U.S.S.R gradually, continuity and changes to go together. A crack appeared, and U.S.S.R collapsed together with communism. But not the way the west would like to see, no chaos, no law and order were broken to compare to other similar countries. The credit went to Yelsin, Putin and the people of Russia at large. Everything was under control, the way it should be.
All Myanmars should learn from Russia, all Myanmars should learn from China. if they want to change Myanmar. Revolution in Myanmar ? Who know about revolution more than Myanma Tatmadaw?
But the west has not taken over Russia yet, I doubt they will ever .
China was influenced by the west . The western tried to manipulate China ,but they met with boxer revolution.. Since then the west behaved, regarding China. But never stop trying to undermine, interfering China. General Mac Arthur even tried through North Korea to get China, but not only failed but also cost him and US dearly. They are trying through Hong Kong, through Taiwan as well.
According to Buddha, this world is ever changing., we may not realised that. We don’t need to put pressure unnecessarily, it will change,. There is no permanence, nobody is immortal.
Many countries in Asia , Southeast Asia and in Africa, or even in Americas were once colonies of the European nations. They know what ‘s it like to be a nation under colonial power. The colonial power also know what its like to rule their colonies, what’s it like to be colonial power., what can they expect. They can feel it, they have at least the sensation how it was to be under somebody, or over somebody.
For those who believes in GOD should know, God did not created human being to be under or over anybody, He created them equal. If you don’t believe that, I an help it, that is your GOD. As long as there are overs and unders, the conflicts will be there, If that is what GOD intended for human beings or his creations , if that is what GOD desires , I don’t know , because I don’t believe in so called GOD .
They all wanted to be free, real free, total freedom . Free from all foreign dominations and influences, interferences. As long as somebody interferes ,somebody influence, undermine some body, this freedom is meaningless.
To protect this freedom, we make laws, rules, regulations and procedures. Only laws, rules, regulations and procedures as the best and we can depend on..
If these are to be broken then we lost our freedom again. Taken the laws into their own hands. In olden days, it is called lynching . Democracy and human rights should be different from lunching. But it is not, democracy and human rights themselves is lynching.
When again powerful countries breach the laws take the laws into their own hands , undermine the laws, manipulate the laws. Even United Nations is manipulated and undermine. UN cannot do anything about it. This is the real world we are living in what can anybody do about that? Lynching is very popular in the wild west. It is the tradition and culture of the west should I say, becoming their way of life.
What is freedom, what is independent what is liberty, what is fair, what is justice, what is democracy, what is human rights ? What are we talking about? Do our ears hearing what is coming out from our mouth?
Freedom, independent, liberty, sovereignty , democracy, human rights , they all subject to all questions. What are the definitions, what are the interpretations and what are the translations . Who is taken the laws into their own hands, who are the leaders of the lynching mob.
Myanmars are born socialists, if not communist. Even Buddhist monks are socilists they may not know that. But they all are against communists , if only they knew what communism is. Many people may not know that, not even many Myanmars. You cannot force a left handed person to write with his right hand. Their brain structure is different. If you force them, the worst thing is , they can go crazy. Some people , very few, are able to write either with left or right hand, very rare species. .
Myanmars way of life, or through the teachings of Buddha or long before Buddha was socialism. How did they connect with Aristotle or Socrates, the fathers of socialists , I have no idea. The people of the world were all socialists first and then they became capitalists under circumstances and situations. Greed made them capitalists I think. Myanmars are leftists in nature, long before communism was establish in 1917 -18.. Nobody trained Myanmars to be lefties, they are lefties. They are reminded everyday not to be greedy, not to be aggressive either . Why do they need to be reminded, because they may be greedy, they may be aggressive, who knows. What of they are not Buddhists? By and by Myanmars are becoming materialists, which comes out of greed and aggressiveness and selfishness.
Myanmars rulers used to lived inside their houses ( palaces) in their compound and ruled. The same as today ,their subjects lived outside , freely. They hardly had any contact with each other, I mean rulers and the ruled. . Everybody was doing their business. The rulers had to protect and defend their subjects and a certain percent age of the earnings of their subject were for the ruling class as a fee for protection. As times go by, the names of these fees were changed, as taxes and revenues. but they are the same. The rulers changed but not through elections nobody elected the rulers, They killed each other and made themselves rulers., They came and gone they are for themselves on who dares wins basis..
This , who dares wins is very practical and still influencing those who wants to be the sole ruler of the world. Today who dares wins still applies, its practical. The more powerful you are, the more countries you annex and rule them. You are above everybody, all are under you, and that is the fact.
I am talking about Myanmar and its future. Myanmar needs help, simple help, genuine help honest help , sincere helps, because Myanmars most of them are simple, genuine, honest and sincere people. .
Myanmar is being framed and being victimised by whom, for what ? Myanmars must find out , reject them and eject them from their society.
All powerful nations have their own history, how they became powerful. No way it was with democracy, no way it was with honouring human rights. Many facts are hidden classified. We have to find out. Oppressors will say some thing, oppressed will say another. Otherwise there will be no Sioux Indian reserves in the United States. Some Myanmar should go and visit the Sioux in US and those Indians in Canada, and those Aborigines in Australia, what their human rights are.
Whatever is happening in Myanmar is nothing to do with democracy. May be a little bit to do with human rights. Those who have taken other peoples human in their own country are asking Myanmars to honour human rights.
Our leaders have been talking about the human rights of majority of the people of Myanmar, not a handful of people , not a group of people‘s rights, not only a person’s human rights. As a matter of fact, these small groups rights were never considered by the British when they were ruling Myanmar, only when they were about to hand over Myanmar to the people of Myanmars, they started talking about , they created a problem and left.
This page is long enough. Fact are repeating again and again as well.
What I would like to say is this, if the world honours the rights of Union of Myanmar as an free , independent sovereign nation. If the world tries to listen with both ears and look at things with both eyes. If the world compare itself to Myanmar how they came through . If they understand themselves, they will understand more about Myamar and its realities.
The future of Myanmar may be in the hands of Myanmars. But Myanmars cannot do it alone., especially to make it modern developed nation. For Myanmars to build their nation on their own, still need tools and equipments from the world.
The world is divided into two parts as West and East. If the west won’t help Myanmar with their own reasons, then Myanmar has to get helps from the East. It will be much better. The East is as developed as the West.
Myamar is being black mail by the west and prowest people, long enough . Myanmar being a member of none aligned movements long enough and it is meaningless as well. totally irrelevant in today’s world.
All Myanmars must realised it and do something about it . If Myanmar cannot protect themselves , its time to seek protections. Myanmars tries its best , this is not helping Myanmar. For nearly two hundred years the west is bullying Myanmar. Myanmar can not progress or developed. How long and how much are we going to take it.
Myanma Tatmadaw knows the best . It has all the experiences. It knows what to do, how to do. It must make a bold decision, if and when necessary. Now is the right time to make a right decision. Undecided leaders will make Myanmar's future uncertain. Whatever it is , majority of people will follow where the leaders lead them.
Regards,
Thunderbolts.
Posted by Baganland at 9:59 AM 0 comments
Labels: ေဆာင္းပါး
အာဆီယံ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံ၊ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစု နယ္႐ုပ္ႏွင့္ ျမန္မာ အစိုးရ
က်ေနာ္ ပထမဆံုး တင္ျပခ်င္္တာကေတာ့ အာဆီယံအဖြဲ႕ႀကီးနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာနုိင္ငံစစ္အစိုးရတို႔အေၾကာင္း ပါ။ အာဆီယံအဖြဲ႕ႀကီးရဲ႕ ၀န္ႀကီးအဆင့္ အစည္းအေ၀းႀကီးကေတာ့ စကၤာပူနိုင္ငံမွာ က်င္းပၿပီးစီးသြားခဲ့ပါၿပီ။ ဒီတႀကိမ္မွာေတာ့ အာဆီယံ၀န္ႀကီးတခ်ဳိ႕က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို လႊတ္ ေပးဖို႔ အႏူးအၫြတ္ ေျပာဆိုေဖာ္ရလာတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္စရာပါပဲ။ အဲဒီလိုေျပာလာျပန္ေတာ့ လည္း ျမန္မာနိုင္ငံျခားေရး ႐ုပ္ေသး၀န္ႀကီးခမ်ာ ကေဘာက္တိ ကေဘာက္ခ်ာ ေလွ်ာက္ေျပာရေတာ့တာပါပဲ။ လႊတ္ေပးခါပဲ နီးလာေတာ့သလိုလို ကန္႔သတ္ကာလပဲ ျပည့္ခါနီးလာေတာ့သလိုလို ဘာလိုလိုေပါ့ေလ။
အဲဒီလို စကားေရာေဖာေရာလုပ္ၿပီး လူ႔အခြင့္အေရးအဖြဲ႔တခု ထည့္သြင္းေရးဆြဲထားတဲ့ အာဆီယံခ်ာတာသစ္ ႀကီးကို သေဘာတူေၾကာင္း အတည္ျပဳ လက္မွတ္ေရးထိုးထားတဲ့ “Instrument Of Ratification” ကို အာဆီ ယံအဖြဲ႕ႀကီးရဲ႕ အေထြေထြအတြင္းရးမွဴးခ်ဳပ္ ေဒါက္တာ ဆူရင္းပစ္ဆူ၀မ္ရဲ႕လက္ထဲကို ေပးအပ္လိုက္ရင္း အာ ဆီယံခ်ာတာသစ္ကို ခုနစ္ႏိုင္ငံေျမာက္ သေဘာတူလက္မွတ္ေရးထိုးတဲ့ ႏိုင္ငံအျဖစ္ကို ျပံဳးျပံဳးႀကီး ခံယူလိုက္ ပါတယ္။ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ ေဒါက္တာဆူရင္းကလည္း ေက်းဇူးတင္စကားေျပာၿပီး ဒီအာဆီယံခ်ာတာဟာ အားလံုးဂုဏ္ယူနိုင္တဲ့ အေရွ႕ေတာင္အာရွအဖြဲ႕ႀကီးတခု တည္ေဆာက္ႏုိင္ေရးကို အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစနိုင္ လိမ့္မယ္လို႔ သူယံုၾကည္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာရွာပါတယ္။ အဲဒီခ်ာတာအသစ္ကို ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလမွာ က်င္းပမယ့္ အာဆီယံအစည္းအေ၀း မတိုင္ခင္ အဖြဲ႔၀င္ႏိုင္ငံအားလံုးက အတည္ျပဳ လက္မွတ္ေရးထိုးေပးရမွာ ျဖစ္ၿပီး ဆယ္ႏိုင္ငံေျမာက္ Instrument of Ratification အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ လက္ထဲေရာက္အၿပီး ရက္ေပါင္း ၃၀ အၾကာမွာ စတင္အသက္၀င္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ Alternative ASEAN Network on Burma က တြဲဖက္ညွႇိႏိႈင္းေဆာင္႐ြက္သူ Dabbie Scothard ကေတာ့ မၾကာခင္က ျမန္မာနိုင္ငံမွာ တိုက္ခတ္သြားခဲ့တဲ့ ဆိုင္ကလံုးနာဂစ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကယ္ဆယ္ေရး ကိစၥေတြမွာ ျမန္မာစစ္အစိုးရရဲ႕ ေနာက္က်လွတဲ့ တုန္႔ျပန္မႈေတြဟာ အာဆီယံခ်ာတာရဲ႕ တကယ့္ဦးတည္ ရည္ ႐ြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ အေျခခံစည္းမ်ဥ္း ဥပေဒသေတြ အမ်ားစုကို ခ်ိဳးေဖာက္ခဲ့တယ္လို႕ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုလိုက္ၿပီး “အဲဒါေႀကာင့္ စစ္အစိုးရရဲ႕ ခ်ာတာကို အတည္ျပဳ လက္မွတ္ေရးထိုးမႈဟာ အာဆီယံကို ေစာ္ကားလိုက္တာ၊ ခ်ာတာကို အ႐ုိေသတန္ေအာင္ ခ်ိဳးႏွိမ္လိုက္တာ ျဖစ္တယ္” လို႔လည္း ဆိုပါတယ္။
လူ႕အခြင့္အေရး ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္ေရး အဖြဲ႔ႀကီးရဲ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ အၾကံေပးအရာရွိ David Scot Mathieson ကလည္း “ျမန္မာနိုင္ငံက ခ်ာတာကို လက္မွတ္ေရးထိုးလိုက္တာဟာ ထူးျခားမႈရွိသလို အေရးႀကီး ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စစ္အစိုးရဟာ ခ်ာတာရဲ႕ လူ႔အခြင့္အေရး စံခ်ိန္စံၫႊန္းေတြကို လိုက္နာေဆာင္႐ြက္လာ မွပဲ ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ျပဳလို႔ ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ လက္မွတ္ေရးထိုးလိုက္တာက အေသးအဖြဲပါ။ စစ္အစိုးရရဲ႕ အေရးပါတဲ့ ေျခလွမ္းတခု ျဖစ္ေပမယ့္ ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ျပဳဖို႔ေတာ့ မလိုေသးပါဘူး။ သူတို႔ေတြအေနနဲ႔ တကယ္တမ္း စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းေတြကို လိုက္နာရပါလိမ့္မယ္” လို႔ ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္ကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕စကားကို မွန္ကန္တယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ ေထာက္ခံပါတယ္။ စစ္အစိုးရဟာ တကယ္ တမ္း ခ်ာတာပါ လူ႔အခြင့္အေရး စံခ်ိန္စံၫႊန္းေတြ စည္းမ်ဥ္းဥပေဒသေတြကို လိုက္နာပါ့မလား။ အစဥ္အလာအ ရေတာ့ ဘယ္သူ႔ရဲ႕ စံခ်ိန္စံၫႊန္း ဘယ္သူ႔ရဲ႕ စကားကိုမွ အေလးအနက္ နားေထာင္ခဲ့တာ မရွိဘူူးဆိုတာက ေတာ့ ထပ္ၿပီး သက္ေသျပေနစရာမလိုတဲ့ အမွန္တရားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ Scothard ေျပာခဲ့တာကေတာ့ ရွင္းရွင္း လင္းလင္းပါပဲ။ “ခ်ာတာကို လက္မွတ္အလြယ္တကူ ထိုးေပးလိုက္တာကိုက ခ်ာတာအေပၚမွာ ဘာမွမစဥ္းစား တာ၊ ခ်ာတာပါ စံခ်ိန္စံၫႊန္းနဲ႔ ခ်မွတ္ထားတာေတြကို လိုက္နာေဆာင္႐ြက္ဖို႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္ မရွိတာကို ျပလိုက္ တာပါပဲ” တဲ့။
Alternative ASEAN က Scothard ေရာ Human Rights Watch က Mathieson ပါ ျမန္မာစစ္အစိုးရ အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း သိထားၿပီးသူေတြလို႔ ေျပာလို႕ရပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးကေတာ့ အာဆီ ယံခ်ာတာကို ျမန္မာစစ္အစိုးရက လက္မွတ္ေရးထိုး အတည္ျပဳေပးလိုက္တာဟာ သူတို႔အေပၚ နိုင္ငံတကာက ဖိအားေပးလာတာေတြကို သက္သာေလ်ာ့နည္းသြားေအာင္ လုပ္လိုက္တဲ့ ေနာက္ထပ္ သံတမန္ေရး လႈပ္ရွား ေဆာင္႐ြက္မႈတခုသာ ျဖစ္တယ္လို႔ ျမင္ၾကပါတယ္။ ျမန္မာစစ္အစိုးရအေၾကာင္း ပိုၿပီးသိထားတဲ့ အတြင္းသိ အစင္းသိ ျမန္မာႏိုင္ငံသား တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ႔ က်ေနာ့္အေနနဲ႔လည္း သူတို႔နဲ႔ သေဘာထားကြဲလြဲၿပီး ဒါဟာ အျပဳသေဘာေဆာင္လာတာ ျဖစ္တယ္။ တိုးတက္ေျပာင္းလဲ လာတာျဖစ္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိး ေျပာစရာမရွိပါဘူး။ ႏိုင္ငံတကာ အထူးသျဖင့္ ေဒသတြင္း အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံေတြကို ေနာက္ထပ္ ကစားျပလိုက္တဲ႔ သံတမန္ေရးရာ ကြင္းလယ္ကစားကြက္ တခုကလြဲလို႔ ဒီထက္ပိုၿပီး ဘာမွေမွ်ာ္လင့္လို႔မရႏုိင္ပါဘူး။ နိုင္ငံတကာ သံတမန္အခင္း အက်င္းကို သူတို႔အာဏာတည္ျမဲ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေရးအတြက္ ကိုင္တြယ္ကစားလို႔ရတဲ႔ ကရိယာပစၥည္းတခုလို အသံုးျပဳခဲ႔တာဟာ အခုမွမဟုတ္ပါဘူး။ ၾကာလည္း ၾကာခဲ႔ပါၿပီ။ အာဆီယံအဖြဲ႔ၾကီး အေၾကာင္းနဲ႔ ဒီအဖြဲ႔ႀကီးကို သူတို႔အက်ိဳးစီးပြား သူတို႔အာဏာတည္ျမဲေရးအတြက္ ဘယ္လိုအသံုးခ်ရမယ္ ဆိုတာကိုလည္း ျမန္မာစစ္ဗိုလ္ ခ်ဳပ္ေတြက ေကာင္းေကာင္း နားလည္ထားပါတယ္။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ အာဆီယံခ်ာတာသစ္ဟာ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုင္ရာ က႑အတြက္ အဖြဲ႔တခုပါ၀င္လာ သလို အဖြဲ႔အစည္းႀကီးရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ အက်ိဳးစီးပြားကို အကာအကြယ္ေပးဖို႔ အခ်က္ေတြလည္း ပါ၀င္လာ ေတာ့ ႀကိဳဆိုရမွာပါပဲ။ စစ္အစိုးရက ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ လက္မွတ္ထိုးထိုး ျမန္မာနိုင္ငံအတြင္းမွာ စစ္အစိုးရ က်ဴးလြန္ေနတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈေတြနဲ႔ စစ္ရာဇ၀တ္မႈေတြ လူသားမ်ဳိးႏြယ္ေပၚမွာ က်ဴးလြန္တဲ႔ ျပစ္မႈေတြ အားလံုးအတြက္ စစ္အစိုးရဟာ တာ၀န္အရွိဆံုး ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ျမန္မာစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ နားလည္ သေဘာေပါက္ေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔ အာဆီီယံအဖြဲ႔ႀကီးအေနနဲ႔ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ဖိအားေပးႏိုင္ဖို႔ တာ၀န္ရွိသလို အေရးလည္းႀကီးပါတယ္။ စစ္အစိုးရရဲ႕ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မႈေတြ၊ ရက္ရက္စက္စက္ ဖိႏွိ္ပ္ညွင္းပမ္း သတ္္ျဖတ္မႈေတြကိုခံရင္း အဆင္းဆင္းအရဲရဲ အငတ္ငတ္ အျပတ္ျပတ္ ျဖစ္ေနၾကတဲ႔ သန္း ၅၀ ေက်ာ္ ျမန္မာ ျပည္သူလူထုေတြရဲ႕ ဒုကၡကို မ်က္ႏွာလႊဲ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ အက်ိဳးစီးပြား ကိုယ္က်ဳိးစီးပြားကိုသာ ကာကြယ္ၿပီး ျမန္မာ စစ္အာဏာရွင္အစိုးရရဲ႕ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ဆိုတာကိုပဲ ေလးစားလိုက္နာ မိတ္၀တ္မပ်က္ ဆက္ ဆံေနၾကမယ္ ဆိုရင္ေတာ့လည္း အဖြဲ႔ႀကီးရဲ႕ သမိုင္းနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ ကံၾကမၼာပဲေပါ့ေလ။
ေနာက္တခု တင္ျပခ်င္တာကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက လူနည္းစု လူမ်ိဳးစုေတြနဲ႔ အိမ္နီးခ်င္း နိုင္ငံႀကီး တခ်ဳိ႕အေပၚမွာ ျမန္မာစစ္အစိုးရရဲ႕ သေဘာထားနဲ႔ အကိုင္အတြယ္ ကိစၥပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ျမန္မာစစ္အစိုးရ ဟာ လူမ်ိဳးစုငယ္ေတြရဲ႕အေရးကို ျမန္မာနိုင္ငံရဲ႕ အေရးႀကီးတဲ႔ကိစၥ၊ အေရးႀကီးတဲ့ ျပႆနာအျဖစ္ နားလည္ ထားသလို သူရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားေရးမူ၀ါဒကိုလည္း အိမ္နီးခ်င္း တ႐ုတ္၊ ထိုင္းနဲ႔ အိႏိၵယ နိုင္ငံေတြကို ဆြဲေဆာင္သိ္မ္း သြင္းဖို႔ အေရးမွာ ထိထိေရာက္ေရာက္ အသံုးခ်ဖို႔ လိုတယ္ဆိုတာကိုလည္း သေဘာေပါက္ထားပါတယ္။ တကယ္လည္း အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံေတြရဲ႕ နယ္စပ္ေဒသတေလွ်ာက္က လူမ်ိဳးစုလက္နက္ကိုင္ေတြကို ႏွိပ္ကြပ္ ႏိုင္ဖို႔ တ႐ုတ္၊ အိႏၵိယနဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္မႈရေအာင္ လုပ္ေနသလို အျပန္အလွန္အား ျဖင့္ အဲ႔ဒီအိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြက ေတာင္းဆိုလာမယ့္ စီးပြားေရးဆိုင္ရာ အက်ိဳးစီးပြားေတြကိုလည္း ေပးအပ္ထား ခဲ႔ပါတယ္။ တ႐ုတ္ဆိုရင္ ျမန္မာႏုိင္ငံစစ္အစိုးရနဲ႔ ေဆြမ်ိဳးေပါက္ေဖာ္ဆိုၿပီး လံုးေနတာဟာ ျမန္မာနိုင္ငံကို ကုန္ သြယ္စီးပြားအတြက္ အသံုးခ်ဖို႔အျပင္ အိႏိၵယသမုဒၵရာကိုေပါက္တဲ႔ လမ္းေၾကာင္းတခုအျဖစ္လည္း အသံုးခ်ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ စီးပြားေရး အျမင္ေရာ စစ္ေရးအျမင္နဲ႔ပါ။
အိႏိၵယႏိုင္ငံ အေနနဲ႔ကေတာ့ ၁၉၈၈ အေရးေတာ္ပံု ကာလမွာ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရး လႈပ္ရွားမႈကို ေထာက္ခံခဲ႔ ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ အိႏိၵယ-ျမန္မာနယ္စပ္က လူနည္းစု လူမ်ဳိးစုျပႆနာေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္လာရတဲ႔ အခ်ိန္မွာ အေျခအေနအရ စစ္အစိုးရကို ေထာက္ခံလာခဲ႔ပါတယ္။ ျမန္မာစစ္အစိုးရကလည္း အတိုက္အခံ လက္နက္ကိုင္ အင္အားစုေတြကို အၿပီးသတ္ ေခ်မႈန္းနိုင္ေရး ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ အိႏိၵယအစိုးရကို နယ္စပ္ေဒသမွာ ကူညီခဲ႔ပါ တယ္။ အျပန္အလွန္ပါပဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ ျမန္မာအစိုးရနဲ႔ ဆက္ဆံေရး တိုးတက္လာဖို႔အတြက္ ၁၉၉၂ ခုနွစ္မွာ သူ႔ရဲ႕ “အေရွ႕ေမွ်ာ္မူ၀ါဒ” ကို စတင္ေဆာင္႐ြက္ခဲ႔ပါတယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံ ခ်ဴလာေလာင္ကြန္တကၠသိုလ္ အာရွေလ႔လာ ေရးဌာနက အႀကီးတန္း သုေသသနမွဴး Pornpimol က အဲ႔ဒီလို သံုးသပ္ထားပါတယ္။
ထိုင္းနိုင္ငံ အေနနဲ႔ကေတာ့ သူ႔ႏိုင္ငံက သံုးစြဲေနတဲ႔ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ ပမာဏရဲ႕ ၃၀% ေလာက္ကို ျမန္မာနိုင္ ငံက ၀ယ္ယူေနရတာ ျဖစ္တဲ႔အတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ ဆက္ဆံေရးေကာင္းမြန္ေအာင္ လုပ္ဖို႔အျပင္ တျခားေ႐ြး ခ်ယ္စရာ မရွိဘူးလို႔ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးဌာန အျမဲတမ္း အတြင္း၀န္ Weerasak Futrakul က ဆိုပါတယ္။ “ထိုင္းနိုင္ငံရဲ႕ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရးဟာ ျမန္မာနိုင္ငံနဲ႔ ဆက္ဆံေရးေကာင္းေနမယ္ဆိုရင္ အမ်ားႀကီးပိုအက်ိဳးရွိ မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ထိုင္းနယ္စပ္ေဒသၿမိဳ႕ေတြမွာ ေနထိုင္ေနတဲ့ လူဦးေရ သန္း ၃၀ ေလာက္ဟာ ထိုင္းကုန္ ပစၥည္းေတြကို စားသံုး သံုးစြဲေနၾကတာျဖစ္လို႔ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရး ဂိတ္ေတြပိုၿပီး ဖြင့္ႏိုင္ေလ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ထုတ္ကုန္ပစၥည္းေတြကို ေရာင္းရေလပဲ” လို႔ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ ကုန္သြယ္ေရး ျမႇင့္တင္ေရး ေကာ္မတီရဲ႕ ဥကၠဌျဖစ္သူ Niyom Wairatpanij က ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားခဲ႔ပါတယ္။
သူကေတာ့ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရးဟာ ျမန္မာစစ္အစိုးရကို လူနည္းလူမ်ိဳးစု ျပႆနာေတြ ေျဖရွင္းႏုိင္ေရးမွာ အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစႏုိင္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ထားပါတယ္။ ကုန္သြယ္စီးပြား အက်ဳိးစီးပြားကာကြယ္ေရး အဓိကအျမင္ေပါ့ေလ။ သုေတသနမွဴး Pornpimol ကလည္း ထိုင္းႏိုင္ငံအေနနဲ႔ အထူးသျဖင့္ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ ကုန္သြယ္စီးပြား ဆက္လုပ္ေနသရသမွ် ဆက္ဆံေရးေကာင္းေအာင္ ထိန္းသိမ္း ထားဖို႔ တည္ေဆာက္ဖုိ႔ကို ျငင္းပယ္လို႔ မရနိုင္ဘူးဆိုတာကို သေဘာတူညီပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထိုင္းႏိုင္ငံအ ေနနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ နိုင္ငံျခားေရးမူ၀ါဒမွာ အဲ႔ဒီလို ေကာင္းမြန္တဲ့ ဆက္ဆံေရး ဘယ္လိုတည္ေဆာက္ရမယ္ဆိုတာ ဂ႐ုတစုိက္ စဥ္းစားဖို႔ လိုအပ္မွာ ျဖစ္သလို နိုင္ငံတကာရဲ႕အျမင္မွာ ယံုၾကည္မႈ ဆံုးရွဴံးမသြားေအာင္လည္း ဂ႐ုစိုက္ဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ယူဆထားပါတယ္။
အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြကေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ စစ္အစိုးရေပၚမွာ က်ေနာ္အထက္မွာ တင္ျပခဲ႔သလို သေဘာထား ေနပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ စစ္အစိုးရကေတာ့ လူနည္းစု တိုင္းရင္းသားလူမ်ိိဳးစုေတြကို စီးပြားေရး အက်ဳးိစီးပြား မက္လံုးေတြေပးရင္း စစ္အာဏာရွင္စနစ္ တည္တန္႔ခိုင္ျမဲေရးအတြက္ နယ္႐ုပ္ကေလးေတြလို ကစားေနခဲ႔၊ ကစားေနဆဲပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီစီးပြားေရး အက်ိဳးစီးပြားမက္လံုးေတြကိုပဲ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ လူနည္းစု တိုင္းရင္း သားလူမ်ိဳးစုေတြက ၾကည့္ၿပီး လူမ်ိဳးစုေတြရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ေတြ အမ်ဳိးသားတန္းတူညီမွ်ေရးေတြကို မ်က္ကြယ္ျပဳဖို႔ သင့္မသင့္ဆိုတာကေတာ့ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုေတြကိုယ္တိုင္ပဲ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ၾကရမွာ ျဖစ္ ပါတယ္။ ရပ္တည္ခ်က္ ယံုၾကည္ခ်က္ ျပတ္ျပတ္သားသားနဲ႔ စစ္အစိုးရကို ဆန္႔က်င္တိုက္ခိုက္ေနတဲ႔ တိုင္းရင္း သားလူမ်ိဳးစု လက္နက္ကိုင္ေတြကိိုေတာ့ အထူးေျပာစရာမလိုပါဘူး။ စစ္အာဏာရွင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ႕ သေဘာ ထားအမွန္နဲ႔ လက္ေတြ႔လုပ္ရပ္ေတြကို အထူးေျပာဆို သက္ေသျပေနစရာ မလိုေအာင္ဘဲ ထင္ထင္ရွားရွား သိျမင္ခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
က်ေနာ္ကေတာ့ တတိုင္းျပည္လံုး စစ္ကြၽန္အျဖစ္ ဘ၀ဆံုးရမယ့္အေရးကို ေတြးၿပီး ရင္ေလးမိပါတယ္။ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္လည္း အျဖစ္မခံႏုိင္သလို တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးအားလံုး ျမန္မာနိုင္ငံသားအားလံုးကိုလည္း စစ္ကြၽန္ ဘ၀ မက်ေရာက္ေစခ်င္ပါဘူး။ စစ္အာဏာရွင္ ဖက္ဆစ္လက္သစ္ လက္ေအာက္ကေန လံုး၀လြတ္ေျမာက္ ေရးအတြက္ ဆင္ႏြဲေနတဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးႀကီးဟာ မၿပီးဆံုးေသးပါဘူး။ ကုလသမဂၢ၊ အာဆီယံနဲ႔ နိုင္ငံတကာက ဘယ္လိုပဲ အကူအညီ ေပးႏိုင္သည္ျဖစ္ေစ မေပးႏိုင္သည္ျဖစ္ေစ က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူေတြကိုယ္တိုင္ လြတ္ ေျမာက္ေရးတိုက္ပြဲ ဆင္ႏြဲၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ျမန္မာနိုင္ငံ ကိုလိုနီနယ္ခ်ဲ႕ လက္ေအာက္က၊ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ လက္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္ရေအာင္ က်ေနာ္ တုိ႔ ဘိုးေဘးေတြ အေဖေတြ ေနာင္ေတာ့္ေနာင္ေတာ္ေတြ တိုက္ခိုက္ခဲ့ၾက ကိုယ္က်ိိဳးစြန္႔ အနစ္နာခံခဲ့ၾကသလို အမ်ိဳးသားစစ္အာဏာရွင္စံနစ္ေအာက္က အၿပီးတိုင္လြတ္ေျမာက္ၿပီး ဒီမိုကေရစီလူ႔ေဘာင္သစ္ တည္ေဆာက္ နိုင္ေရးအတြက္လည္း က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာနုိင္ငံက ဒီမိုကေရစီဘက္ေတာ္သား ႏိုင္ငံေရးအင္အားစု၊ ေက်ာင္း သား၊ အလုပ္သမား၊ လယ္သမား ျပည္သူေတြအားလံုးက တညီတၫြတ္တည္း ေပါင္းစည္းတိုက္ ပြဲ၀င္ၾက၊ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံၾကရပါလိမ့္မယ္။ လက္နက္ရွိသူေရာ လက္နက္မရွိသူေရာ အၾကမ္းနည္း အႏုနည္း ရႏိုင္ သမွ် ေတာ္လွန္ေရးနည္းနာေတြ အားလံုးကို အသံုးျပဳၿပီး ေတာ္လွန္ေရးႀကီးတရပ္ မလႊဲမေသြ ဆင္ႏြဲႊကရပါ လိမ့္မယ္။ အ႔ဲဒါေၾကာင့္ ၁။ စစ္အစိုးရ ျပဳတ္က်ေရး၊ ၂။ စစ္အစိုးရ ျပဳတ္က်ေရး၊ ၃။ စစ္အစိုးရ ျပဳတ္က်ေရးသာ ျဖစ္ပါတယ္လို႔ ႏိႈးေဆာ္တိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။
စိုးေနလင္း
Ref; Ethnic Minorities Are Still Pawns of the Junta. (Subhatra Bhumiprabhas, The Nation)
Critics Skeptical of Burma’s retification of ASEAN Charter (Mungpi)
Posted by Baganland at 7:26 PM 0 comments
Labels: ေဆာင္းပါး
ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ျဗဴရိုကေရစီ ကပ္ေဘး
မၾကာေသးမီက ျမန္မာစစ္အစိုးရက ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသရွိ မုန္တိုင္းကပ္ေဘးသင့္ ျပည္သူမ်ားထံ သြားေရာက္အကူအညီ ေပးခြင့္ကို ထပ္မံ ပိတ္ပင္လိုက္ျပန္သည္။ ဤအျခအေနက ျမန္မာႏိုင္ငံအေနျဖင့္ က်ရႈံးႏိုင္ငံ (failed state) တခုအျဖစ္သို႔ နစ္ျမဳပ္ က်ဆင္းဖြယ္ အေျခအေနကို ထပ္မံေဖာ္ျပလိုက္သည့္ ၀မ္းနည္းဖြယ္ သက္ေသျပခ်က္တခု ျဖစ္ေနေတာ့သည္။
ဇြန္လ ၉ ရက္ေန႔က ျမန္မာစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားက ျဗဴရိုကေရစီကန္႔သတ္ခ်က္အသစ္မ်ား ထပ္မံခ်မွတ္၍ မုန္တိုင္းကပ္ေဘးသင့္ ျပည္သူမ်ားထံ အကူအညီမ်ား မေရာက္ႏိုင္ရန္ ထပ္မံ၍ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ခဲ့ျပန္သည္။ ဤလမ္းညႊန္ခ်က္အသစ္မ်ားအရ ကုလသမဂၢ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားႏွင့္ အကူအညီေပးေရးအဖြဲ႔မ်ား အားလံုးသည္ ခရီးသြားလာရန္ႏွင့္ အကူအညီေပးရန္ သက္ဆိုင္ရာ အစိုးရ ၀န္ႀကီးဌာနမ်ားမွ သီးသန္႔ခြင့္ျပဳခ်က္မ်ား ႀကိဳတင္၍ ေတာင္းခံရမည္ဟု ဆိုထားျပန္သည္။
ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားတြင္ တာ၀န္ယူေနၾကသည့္ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားသည္ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာန၊ ႏိုင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးဌာနႏွင့္ လူမႈ၀န္ထမ္း ၀န္ႀကီးဌာနတို႔မွ တရား၀င္ခြင့္ျပဳခ်က္ လက္မွတ္မ်ား ရယူၾကရမည္ ျဖစ္သည္။
ျမန္မာအဖြဲ႔အစည္းမ်ားသည္လည္း ေဒသခံ အာဏာပိုင္မ်ား၊ ရဲမ်ား၊ စစ္တပ္ စစ္ေဆးေရးဂိတ္မ်ားႏွင့္ ၾကံဳေတြ႔ဆက္ဆံေန ၾကရၿပီး၊ ထိုသူမ်ားက ေနာက္ကြယ္တြင္ လာဘ္ေတာင္းခံသည္ႏွင့္လည္း မၾကာခဏဆိုသလို ၾကံဳေနရျပန္သည္။
တခ်ိန္တည္းမွာပင္ စစ္သားမ်ားက "ခရီးသြားလာခြင့္ လက္မွတ္ မရွိသူ" မ်ားကို ထိန္းသိမ္းဖမ္းဆီးျခင္းမ်ား ျပဳေနၿပီး၊ ေမလ ၂-၃ မုန္တိုင္းတိုက္ခတ္ၿပီးစဥ္ ကာလမ်ားကတည္းကစ၍ အရဲစြန္႔ ကူညီေပးခဲ့ၾကသူမ်ားကိုလည္း ဖမ္းဆီးေနၾကျပန္သည္။ နာမည္ႀကီး အႏုပညာရွင္တဦးျဖစ္သူႏွင့္ ႏိုင္ငံေရး တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူတဦး ျဖစ္သူ ကိုဇာဂနာမွာ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသ အတြင္း ကယ္ဆယ္ေထာက္ပံ့ေရးလုပ္ငန္းမ်ား ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ဦးစီးလုပ္ကိုင္ေနခဲ့သူတဦး ျဖစ္ၿပီး ဇြန္လ ၄ ရက္ေန႔မွ စ၍ ဖမ္းဆီး အက်ဥ္းခ်ခံထား ခံခဲ့ရသည္။
အလားတူပင္၊ ယခင္ အားကစားဂ်ာနယ္ အယ္ဒီတာတဦးျဖစ္သူ ကိုေဇာ္သက္ေထြးမွာလည္း မုန္တိုင္းကပ္ေဘးသင့္ ျပည္သူမ်ားကို ကယ္ဆယ္ေရး အကူအညီမ်ား ေ၀ငွေပးခဲ့ၿပီး ဇြန္လ ၁၄ ရက္ေန႔တြင္ ဖမ္းဆီးခံခဲ့ရျပန္သည္။ တေန႔တည္း မွာပင္ "ေသဆံုးသူမ်ားကို ျမႇဳပ္ႏွံေပးသူအုပ္စု" ဟု သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ အမည္ေပးထားၾကသည့္ အဖြဲ႔မွ အျခားေစတနာ ၀န္ထမ္း ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္သား ၇ ဦးလည္း မုန္တိုင္းဒဏ္ေၾကာင့္ ေသဆံုးခဲ့ရသူမ်ား၏ အေလာင္းမ်ား ျမွဳပ္ႏွံေပးၿပီး အျပန္တြင္ ဖမ္းဆီးခံခဲ့ရျပန္သည္။
ယေန႔တိုင္ စစ္အစိုးရက ဖမ္းဆီးထားသူမ်ား မည္သည့္ေနရာတြင္ ရွိေနေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားျခင္း မရွိေသးပါ။ သူတို႔၏ မိသားစု၀င္မ်ားကလည္း ေပ်ာက္ဆံုးသြားၾကသူမ်ားအတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္ေနၾကရပါသည္။
ေလ့လာသူမ်ားက သံုးသပ္ၾကသည္မွာ ဤသို႔ဖမ္းဆီးမႈမ်ားသည္ ျပည္တြင္းမွ ကိုဇာဂနာကဲ့သို႔ေသာ ေလးစားဖြယ္ ရွိသူမ်ား၊ လူအမ်ား ယံုၾကည္ခံရသူမ်ားထံသို႔ ျပည္ပရွိ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာမွ ပံ့ပိုးလွဴဒါန္းသူမ်ားက ေငြေၾကးမ်ား ဆက္ လက္ေထာက္ပံ့ေပးပို႔ေနသည္ႏွင့္ စပ္ဆိုင္မႈ ရွိမည္ဟု ယူဆၾကပါသည္။ ထိုသူမ်ားက အစိုးရဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳေနသည့္ အဖြဲ႔မ်ားထံသို႔ မလွဴဒါန္းၾကဘဲ ေအာက္ေျခလူထုအဖြဲ႔မ်ားထံသို႔သာ လွဴဒါန္းလိုၾကသည္ကို အစိုးရက မၾကည္ျဖဴျဖစ္ေနပံု လည္း ရွိပါသည္။
အစိုးရ၏ အာေဘာ္ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာတြင္ ဇြန္လ ၁၆ ရက္ေန႔က ထုတ္ျပန္ေၾကညာခဲ့ရာ၌ ျပည္တြင္းမွ လွဴဒါန္းမႈ မ်ားအားလံုးသည္ အမ်ဳိးသား သဘာ၀ေဘး ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ေရး ဗဟိုေကာ္မတီ၏ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးႏွင့္ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရး ဆပ္ေကာ္မီတီ၊ သို႔မဟုတ္ ၎၏ ခရိုင္ႏွင့္ ၿမိဳ႕နယ္ရံုးခြဲမ်ားသို႔သာ လွဴဒါန္းရမည္ဟုလည္း ေဖာ္ျပထားခဲ့သည္။
ယခုအခါ ပုဂၢလိက ေစတနာ့၀န္ထမ္း အလွဴရွင္အမ်ားစုက ေျပာၾကရာတြင္ အစိုးရ၏ အတားအဆီး အကန္႔အသတ္မ်ား၊ အညိဳအညင္ေပးမႈမ်ားေၾကာင့္ ကယ္ဆယ္ကူညီေရး လုပ္ငန္းမ်ား ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္ရန္ သူတို႔ စိတ္ကုန္ေနၾကၿပီဟု ဆိုလာခဲ့သည္။
ဤအေျခအေနမ်ားေအာက္တြင္ ဗုဒၶဘာသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားက အေရးပါေသာ အရပ္ဖက္လူမႈအဖြဲ႔အစည္းမ်ားအျဖစ္ ပို၍ တက္ႂကြေသာ အခန္းက႑က ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္လာခဲ့ၾကသည္။ ၎ရဟန္းေတာ္မ်ားက ပုဂၢလိကအလွဴရွင္မ်ားႏွင့္ အမွန္ တကယ္ လိုအပ္ေနသူမ်ားအၾကား ၾကားခံအျဖစ္ ေပါင္းကူးေဆာင္ရြက္ေပးေနၾကသည္။ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းမ်ားမွာ ေမလ ၂-၃ ရက္ေန႔မ်ား၊ မုန္တိုင္းတိုက္ခတ္ၿပီးခ်ိန္ ကာလမွစ၍ ဒုကၡသည္ ကယ္ဆယ္ေရးႏွင့္ ေစာင့္ေရွာက္ ေရးစခန္းမ်ားအျဖစ္ ခိုလႈံခြင့္ေပးထားခဲ့ၾကသည္။ အစိုးရဌာနမ်ားက လ်စ္လ်ဴရႈထားၾကသည့္ အခ်ိန္၌ ဒုကၡေရာက္လာသူ မ်ားက ေဒသတြင္းရွိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ား၌ ခိုလႈံရာ ေနစရာ၊ အစားအေသာက္၊ ေဆး၀ါးကုသမႈႏွင့္ ေႏြးေထြးမႈ အၾကင္နာ တရားတို႔ကို ရရွိခံစားႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။
ပို၍ စိုးရိမ္ဖြယ္ ရွိေနေသာကိစၥတခုမွာ၊ အကယ္၍ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသတြင္ ဆန္စပါးစိုက္ပ်ဳိးေရးအတြက္ လယ္သမားမ်ား သာ အခ်ိန္မီ ျပန္မစတင္ႏိုင္ခဲ့ပါက ယခုႏွစ္တြင္ ဆန္စပါးရွားပါး ျပတ္ေတာက္မႈ ၾကံဳရႏိုင္ေသးသည့္ အေျခအေန ျဖစ္သည္။ စပါးစိုက္ရာသီမွာ ဇြန္လဆန္းပိုင္းတြင္ စတင္ေလ့ရွိၾကၿပီး၊ ကၽြဲႏြားမ်ားသံုး၍ ထြန္ယက္ စိုက္ပ်ဳိးကာ ေအာက္တိုဘာလတြင္ ရိတ္သိမ္းေလ့ရွိၾကသည္။ အခုအခ်ိန္တြင္ စပါးစိုက္ရန္ အခ်ိန္လြန္ေနခဲ့ၿပီဟု ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားကလည္း သတိေပးေနၾက သည္။
ျမန္မာ စစ္အစိုးရက အေတာမသတ္ႏိုင္သည့္ ဟန္႔တားမႈမ်ား၊ ျဗဴရိုကေရစီအရ တင္းက်ပ္မႈမ်ား၊ ပိတ္ဆို႔မႈမ်ား ဆက္လက္ ေဆာင္ရြက္ေနေသာေၾကာင့္လည္း ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသရွိ ျပည္သူမ်ားအတြက္ ထူေထာင္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား ပို၍ အခက္အခဲ ျဖစ္ေနေစရာ ဒုကၡသည္မ်ားမွာ မ်ားမၾကာမီကာလတြင္ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္းသို႔ အစုအျပံဳလိုက္၀င္ေရာက္ ခိုလႈံၾကေတာ့မည့္ အေရးကို ေတြး၍ အမွန္တကယ္ ရင္မေအးဖြယ္ ျဖစ္ေနၾကရၿပီ။ ဤသို႔သာ စစ္အစိုးရက တာ၀န္မဲ့ ဆက္လက္၍ ေဆာင္ရြက္ ေနပါက မူလကတည္းက ဆင္းရဲတြင္းနက္ေနရသည့္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံအဖို႔၊ ပိုမို ျပင္းထန္သည့္ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး ကပ္ေဘး ဒုကၡမ်ား ေခ်ာက္တြင္းသို႔ ထိုးက်ဆင္းရဖြယ္ ရွိေနပါေတာ့သည္။
ရဲနည္ေရးသားသည့္ Burma's Bureaucratic Abyss ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုပါသည္။
Posted by Baganland at 9:15 PM 0 comments
Labels: ေဆာင္းပါး
ဟန္လုပ္ခဲ့သမွ် ဘူးေပၚခဲ့ရသည့္ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္
ဆယ္စုႏွစ္ ၂ ခုၾကာမွ် တပ္မေတာ္အင္အားႀကီးထြားေရးအတြက္ စစ္အစိုးရက က်ားကုတ္က်ားခဲ လံုးပမ္းေနခဲ့ေသာ္လည္း နာဂစ္ ဆိုင္ကလုန္းမုန္တိုင္းအၿပီးတြင္ အမိန္႔ေပးစနစ္မွစ၍ ေအာက္ေျခဖြဲ႔စည္းပံုမ်ားအားလံုး၏ အရာမထင္ျဖစ္ေနရေသး ေသာ အေျခအေနမ်ားကို ျမင္သာေစခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။
ျမန္မာစစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက လက္နက္ဆန္းမ်ား၊ ဂ်က္တိုက္ေလယာဥ္မ်ားျဖင့္ ေခတ္မီတပ္မေတာ္ႀကီး တည္ေဆာက္လို ၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း လြန္ခဲ့သည့္လက သဘာ၀ကပ္ေဘးဒုကၡႀကီး က်ေရာက္ခဲ့ရာတြင္ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက သူတို႔၏ စစ္တပ္ကို ႏႈိး၍ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသတြင္ ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေဆာင္ရန္ အသံုးမျပဳႏိုင္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ဂ်က္တိုက္ေလယာဥ္မ်ား မဆိုထားႏွင့္ နာဂစ္ဆိုင္ကလုန္းမုန္တိုင္း သင့္ခဲ့ရသူ ဒုကၡသည္ျပည္သူမ်ားအတြက္ ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ရန္ ရဟတ္ယာဥ္မ်ားႏွင့္ စစ္သေဘၤာမ်ားပင္ အလံုအေလာက္ ျဖည့္ဆည္း ေပးႏိုင္ျခင္း မရွိပါ။
ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာင္ပိုင္းေဒသမ်ားသို႔ ေမလ ၂ ရက္၊ ၃ ရက္ေန႔မ်ားတြင္ ဆိုင္ကလုန္းမုန္တိုင္း တုိက္ခတ္ ဖ်က္ဆီးခဲ့ၿပီးသည့္ေနာက္ ရက္အနည္းငယ္ၾကာသည့္တိုင္ အကူအညီေပးရန္ လာၾကသည့္ စစ္သားမ်ားကို မျမင္ေတြ႔ခဲ့ၾကရပါ။ တပ္မေတာ္၏ ထိပ္ပိုင္းေခါင္းေဆာင္မ်ားထံမွလည္း မည္သည့္အမိန္႔မွ် မရရွိခဲ့ၾကပါ။
ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ မွတ္မိသိရွိႏိုင္သမွ်ေသာ သမိုင္းတေလွ်ာက္ အႀကီးမားဆံုး မုန္တိုင္းႀကီးတိုက္ခတ္ ဖ်က္ဆီးခံရသည့္တိုင္ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္၏ စစ္သားမ်ားမွာ သူတို႔၏ စစ္တန္းလ်ားမ်ားအတြင္း၌ေသာ္လည္းေကာင္း၊ တိုင္းရင္းသား သူပုန္ အင္အားစုမ်ားႏွင့္ ဆင္ႏႊဲေနသည့္ ေခ်မႈန္းေရး စစ္ပြဲမ်ား၏ ေရွ႕တန္းစစ္မ်က္ႏွာတြင္လည္းေကာင္း မည္သို႔မွ် မသက္ဆိုင္သလို ရွိေနခဲ့ၾကသည္။
သို႔ေသာ္လည္း တခ်ဳိ႕က စစ္တပ္အေနႏွင့္ ဤသို႔ လံုး၀လႈပ္ရွားမႈ မရွိဘဲ ၿငိမ္သက္ေနျခင္းမွာ စစ္အစိုးရ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ညႊန္ၾကားခ်က္မေပးဘဲ ေလေဘးဒုကၡသည္မ်ားကို သူတို႔ဘာသာ ႐ုန္းကန္ၾကေစရန္ ပစ္ထားလိုျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ယံုၾကည္ေနၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အျမင့္ပိုင္းဌာနမ်ား၌ ဆက္သြယ္ေရးစနစ္မ်ားႏွင့္ အမိန္႔ေပးစနစ္မ်ား ျပတ္ေတာက္ ခဲ့ပံုရပါသည္။
မည္သို႔ပင္ တြက္ခ်က္သည္ျဖစ္ေစ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အမ်ဳိးသားဘ႑ာ အမ်ားစုကို ရရွိသံုးစြဲေနၾကသည့္ တပ္မေတာ္တခုထံမွ ေမွ်ာ္လင့္ထားႏိုင္သည့္ တုန္႔ျပန္မႈ မဟုတ္ပါ။
လြန္ခဲ့သည့္ ဆယ္စုႏွစ္ ၂ ခုအတြင္း ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ကို အလ်င္အျမန္တိုးခ်ဲ႕လာေနမႈေၾကာင့္ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားက စိုးရိမ္စိတ္ျဖင့္ ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့ရသည္။
ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ကို ၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွ စတင္၍ တိုးခ်ဲ႕ေျပာင္းလဲလာခဲ့သည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ ၂၀ က ျမန္မာ့တပ္မေတာ္၏ အင္အားမွာ ၁၈၀၀၀၀ သာရွိၿပီး ယခုအခ်ိန္တြင္ အင္အား ၄၀၀၀၀၀ နီးပါး ရွိေနၿပီဟု ယံုၾကည္ရသည္။
ယႏၱယား ႐ုပ္၀တၳဳပစၥည္း အေနအထားအရလည္း မ်ားစြာ ပို၍ ပိုင္ဆိုင္လာေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ တင့္ကားမ်ား၊ ဂ်က္တိုက္ ေလယာဥ္မ်ား၊ စစ္သေဘၤာမ်ားကို စစ္အစိုးရအားထားေနရသည့္ တ႐ုတ္၊ ရုရွား၊ စကၤာပူ၊ ပိုလန္၊ ယူကရိန္း၊ အစၥေရးလ္၊ ေျမာက္ကိုရီးယား၊ ပါကစၥတန္ႏွင့္ အိႏၵိယႏိုင္ငံမ်ားမွ ၀ယ္ယူျဖည့္ဆည္းခဲ့ၾကသည္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္က ျမန္မာ့ေရတပ္တြင္ စစ္သေဘၤာ အစီး ၁၀၀ ခန္႔သာ ရွိၿပီး အမ်ားစုမွာ အိုမင္း ပ်က္စီးေနၿပီျဖစ္သည္။ ယခုအခါ ဗ်ဴဟာစစ္ေရယာဥ္စုဟုေခၚသည့္ ဖယ္ရီဂိတ္တိုက္သေဘၤာမ်ား၊ ကမ္း႐ိုးတန္း သြား စစ္ေရယာဥ္မ်ား၊ ျမစ္တြင္း တိုက္ေရ ယာဥ္မ်ား၊ ကမ္းတက္ယာဥ္မ်ားကို တ႐ုတ္ႏွင့္ ယူဂိုဆလားဗီးယားႏိုင္ငံတို႔မွ ၀ယ္ယူ ျဖည့္ဆည္းခဲ့ၾကသည္။
ယခုအခါ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ရွည္လ်ားလွသည့္ ကမ္း႐ိုးတန္းတေလွ်ာက္တြင္ စစ္ေတြ၊ ဟိုင္းႀကီးကၽြန္း၊ ေမာ္လၿမိဳင္၊ ၿမိတ္ႏွင့္ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသမ်ား၌ ေရတပ္ စခန္းဌာနခ်ဳပ္မ်ား ဖြင့္လွစ္ကာ ေစာင့္ၾကပ္ေနႏိုင္ၿပီ ျဖစ္သည္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွစတင္၍ ေလတပ္ကိုလည္း အလ်င္အျမန္ တိုးခ်ဲ႕လာခဲ့သည္။
၁၉၈၀ ျပည့္ႏွစ္မ်ားက ျမန္မာ့ေလတပ္၏ ဂ်က္တိုက္ေလယာဥ္မ်ားႏွင့္ ရဟတ္ယာဥ္ အမ်ားစုမွာ ပ်ံသန္း၍ မရၾကပါ။ ကရင္ျပည္နယ္အတြင္းႏွင့္ ရွမ္းျပည္နယ္ရွိ သူပုန္ႏွိမ္နင္းေရး တို႔အတြက္ပင္ ျပဳျပင္မြမ္းမံထားသည့္ အေမာင္းသင္ေလယာဥ္ မ်ားကို သံုး၍ ပံ့ပိုးခဲ့ၾကရသည္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွစတင္၍ ျမန္မာ့ေလတပ္ကို ေခတ္မီေစေရးအတြက္ တ႐ုတ္ႏွင့္ ႐ုရွားႏိုင္ငံတို႔မွ စစ္ေလယာဥ္သစ္မ်ား ၀ယ္ယူ ျဖည့္ဆည္းခဲ့ၾကသည္။
စစ္အစိုးရက ႐ုရွားႏိုင္ငံလုပ္ အမ္အိုင္ဂ်ီ-၂၁ ႏွင့္ အဆင့္ညီေသာ အက္ဖ္-၇ ဂ်က္တိုက္ေလယာဥ္မ်ား၊ ေအ-၅ စီ အမ်ဳိးအစား ေလေၾကာင္းအကူႏွင့္ ေျမျပင္တိုက္ခိုက္ေရးေလယာဥ္မ်ားကို တရုတ္ႏိုင္ငံမွ ၀ယ္ယူခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ျပင္ ႐ုရွားႏိုင္ငံမွ အမ္အိုင္-၇၊ အမ္အိုင္-၁၂၊ အမ္အိုင္-၂၊ အမ္အိုင္-၈ ရဟတ္ယာဥ္ မ်ားလည္း ၀ယ္ယူခဲ့ၾကသည္။ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာ့ေလတပ္က ႐ုရွားႏိုင္ငံမွ အမ္အိုင္ဂ်ီ-၂၉ အမ်ဳိးအစား ဂ်က္တိုက္ေလယာဥ္ တအုပ္ကိုပင္ ၀ယ္ယူခဲ့ၾကေသးသည္။
ဤတိုးခ်ဲ႕ထားေသာ ေလယာဥ္မ်ားကို စီမံထိန္းသိမ္းႏိုင္ရန္ႏွင့္ ႏိုင္ငံတ၀န္းတြင္ လုိအပ္သည့္ စစ္အပိုပစၥည္းမ်ား ရရွိေစရန္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေျမာက္ပိုင္းႏွင့္ ေတာင္ပိုင္းေဒသမ်ား၌ ေလတပ္စခန္းဌာနခ်ဳပ္မ်ား တိုးခ်ဲ႕တည္ေဆာက္ထားခဲ့ၾကသည္။ ျမန္မာ ေလတပ္က အမိန္႔ေပးစနစ္သစ္ႏွင့္ ထိန္းခ်ဳပ္မႈ စနစ္သစ္ကိုပင္ စတင္က်င့္သံုးခဲ့ၿပီး ေလယာဥ္မႉးမ်ားႏွင့္ ေျမျပင္အကူတပ္ဖြဲ႔ မ်ားကို ေလ့က်င့္မႈ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေပးခဲ့ၾကသည္။
ဤသို႔ အဆင့္ျမႇင့္ခဲ့ေသာ္လည္း ေလ့လာသူမ်ားက ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ (ေလ) ႏွင့္ (ေရ) အေနျဖင့္ ျပဳျပင္ ထိန္းသိမ္းေရး ဆိုင္ရာ ျပႆနာမ်ဳိးစံု ႀကံဳေတြ႔ေနရသည္ဟု သံုးသပ္ၾကသည္။ လိုအပ္သည့္ စက္အပိုအစိတ္အပိုင္းမ်ား မရရွိႏိုင္ၾကသကဲ့သို႔ ေလာင္စာဆီ ရွားပါးမႈ၊ နည္းပညာပိုင္းဆိုင္ရာ လြဲေခ်ာ္မွားယြင္းမႈမ်ား အဖံုဖံု ေတြ႔ႀကံဳေနရသည္ဟု ဆိုသည္။ ဂ်က္တိုက္ ေလယာဥ္မ်ားႏွင့္ ရဟတ္ယာဥ္မ်ားသည္လည္း မၾကာခဏဆိုသလို ပ်က္က် ခဲ့ၾကသည္။ ပ်ံမရဘဲ ရပ္နားထားၾကရသည္ လည္း ရွိသည္။
တရား၀င္ေဖာ္ျပေၾကညာထားျခင္း မရွိေသာ္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ရဟတ္ယာဥ္ အစီး ၆၀ ႏွင့္ ဂ်က္တိုက္ေလယာဥ္၊ ၾကားျဖတ္ တိုက္ခိုက္ေရးေလယာဥ္ႏွင့္ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးေလယာဥ္ ဆယ္ဂဏန္းအခ်ဳိ႕ ရွိေနပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေမလအတြင္း ျမန္မာႏိုင္ငံ ကပ္ေဘးဒုကၡသင့္ခဲ့ရသည့္ အခ်ိန္တြင္ ဤေလယာဥ္မ်ား၊ ရဟတ္ယာဥ္မ်ား ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္ေနခဲ့ၾကသည္။
လြန္ခဲ့သည့္လက ျမန္မာကမ္း႐ိုးတန္းအနီးသို႔ ျပင္သစ္စစ္သေဘၤာႏွင့္ အေမရိကန္ စစ္သေဘၤာမ်ား ကယ္ဆယ္ေရးတာ၀န္ ျဖင့္ ကပ္လာၾကခ်ိန္တြင္ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ (ေရ) ႏွင့္ (ေလ) တို႔က မလႈပ္မရွားႏိုင္ ျဖစ္ေနခဲ့ၾကသည္။ ႏိုင္ငံရပ္ျခား စစ္သေဘၤာမ်ားကို တန္ျပန္ရန္အတြက္ လႈပ္ရွားမႈမ်ား ျပဳႏိုင္ျခင္း မရွိခဲ့ၾကသလို ကင္းေထာက္ေလယာဥ္မ်ားပင္ ထြက္၍ ပ်ံသန္းေထာက္လွမ္းႏိုင္ျခင္း မရွိခဲ့ၾကပါ။
ေနျပည္ေတာ္ရွိ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ေရတပ္၊ ေလတပ္၊ စစ္တိုင္းဌာနခ်ဳပ္မ်ားအၾကားရွိ အမိန္႔ေပးစနစ္မွာ လံုး၀ ေလငန္းမိ၊ အေၾကာေသေနျခင္း မဟုတ္လ်င္ေသာ္မွ သက္၀င္ထိေရာက္မႈ မရွိခဲ့သည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။
ေနာက္ဆံုး စစ္အစိုးရက ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚအေရးကို ကိုင္တြယ္ႏိုင္ရန္ လူယံုတဦးကိုလႊတ္၍ ႀကီးၾကပ္ေစခဲ့၏။ မုန္တိုင္း တိုက္ခတ္ဖ်က္ဆီး၍ တပတ္ၾကာၿပီးေနာက္မွ ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေမာင္ေမာင္ေအး ကြပ္ကဲသည့္ တပ္မ-၆၆ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ ေမာင္ေမာင္ေအးမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊႏွင့္ နီးစပ္သူဟု ယူဆရၿပီး လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္ စက္တင္ဘာလ သံဃာ့ဆႏၵျပ ပြဲမ်ားကို ေခ်မႈန္း ႏွိမ္နင္းစဥ္ကလည္း ဦးေဆာင္တာ၀န္ယူခဲ့သူ ျဖစ္သည္။
လြန္ခဲ့သည့္ အပတ္က စစ္အစိုးရ၏ တပ္ရာထူး အေျပာင္းအလဲမ်ား ေၾကညာခဲ့ရာ တပ္မေတာ္ (ေရ) ကာကြယ္ ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ ဒုဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးစိုးသိန္းကို အမွတ္ (၂) စက္မႈ၀န္ႀကီးဌာန ၀န္ႀကီးအျဖစ္ ေျပာင္းလဲ တာ၀န္ေပးအပ္ခဲ့ၿပီး ဤသို႔ တာ၀န္ေျပာင္း လဲေပးအပ္ျခင္းအတြက္ မည္သို႔မွ် ရွင္းလင္းျခင္း မရွိခဲ့ပါ။
ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ျမန္မာ့အေရးေလ့လာသူမ်ားႏွင့္ အတိုက္အခံ အင္အားစုမ်ားအၾကား စစ္အာဏာရွင္မ်ားအတြင္း ရာထူး တာ၀န္မ်ား ေျပာင္းလဲခဲ့ရျခင္းအတြက္ ထင္ေၾကးေပး သံုးသပ္မႈမ်ား၊ ေကာလာဟလမ်ား ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ရသည္။
တခ်ဳိ႕က ဒုဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးစိုးသိန္းသည္ မုန္တိုင္းသင့္ျပည္သူမ်ားကို ကယ္ဆယ္ႏိုင္ေရးအတြက္ ႏိုင္ငံျခား သေဘၤာမ်ား ၀င္ေရာက္ခြင့္ မျပဳသည့္ ကိစၥအေပၚ မေက်လည္ဟု ထင္ျမင္ၾကသည္။ ထိုမွ်မက ဟိုင္းႀကီးကၽြန္းေရတပ္ စခန္းဌာနခ်ဳပ္တြင္ ေလမုန္တိုင္းအတြင္း ေသဆံုးခဲ့ၾကရသည့္ ေရတပ္ရဲေဘာ္မ်ားကို သၿဂႋဳဟ္ျမႇဳပ္ႏွံခြင့္ မျပဳသည့္ကိစၥ အေပၚတြင္လည္း သူက ေဒါသထြက္ခဲ့သည္ဟု သတင္းအရ ေျပာဆိုၾကပါသည္။
တခ်ဳိ႕ကမူ အေမရိကန္ႏွင့္ ျပင္သစ္စစ္သေဘၤာမ်ားကို တန္ျပန္ႏိုင္ရန္အတြက္ သေဘၤာမ်ား ေစလႊတ္တုံ႔ျပန္ႏိုင္ျခင္း မရွိခဲ့ သည့္အေပၚ သူ၏ စြမ္းေဆာင္ရည္ကို စစ္အစိုးရ ထိပ္ပိုင္းေခါင္းေဆာင္မ်ားက မေက်မနပ္ျဖစ္ေနၾကသည္ ဟု ဆိုၾကသည္။ ႏိုင္ငံျခား စစ္သေဘၤာမ်ားကမူ ျမန္မာ့ေရပိုင္နက္အလြန္တြင္ လူသားခ်င္းစာနာမႈဆိုင္ရာ ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ရန္အတြက္ ခြင့္ျပဳခ်က္ ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကသည္။
ျမန္မာတပ္မေတာ္အတြင္းတြင္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ လူထုအံုႂကြမႈ ကာလမွစ၍ တပ္မေတာ္ (ၾကည္း) ႏွင့္ ေရတပ္၊ ေလတပ္မ်ား အၾကား မယံုသကၤာ သံသယမ်ားႏွင့္ မေက်လည္မႈမ်ား ရွိေနခဲ့ၾကသည္။ ထို ဒီမိုကေရစီ အေရးေတာ္ပံုတြင္ ေရတပ္ႏွင့္ ေလတပ္မွ အရာရွိ၊ အၾကပ္တပ္သားမ်ား ပူးေပါင္းခဲ့ၾကဖူးသည္။
ျမန္မာစစ္အစိုးရ ထိပ္ပိုင္းေခါင္းေဆာင္မ်ားက မၾကာခဏဆိုသလို တပ္မေတာ္ကို ေခတ္မီ အင္အားႀကီးထြားေအာင္ တိုးခ်ဲ႕ ေနရျခင္းမွာ ျပည္ပက်ဴးေက်ာ္မႈရန္ကို ကာကြယ္ႏိုင္ရန္အတြက္ဟု ကိုးကားေျပာဆိုေနခဲ့ၾကသည္။ စစ္အစိုးရေခါင္းေဆာင္ မ်ားက အိမ္နီးနားခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္သည့္ ထိုင္း၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏွင့္ အိႏၵိယႏိုင္ငံမ်ား၊ အေနာက္တိုင္း အင္အားႀကီးႏိုင္ငံမ်ား၏ ရန္ျပဳ ၿခိမ္းေျခာက္လာႏိုင္သည့္ အေျခအေနကိုလည္း လူသိရွင္ၾကား ေျပာဆိုခဲ့ၾကဖူးသည္။
သို႔ေသာ္ လြန္ခဲ့သည့္လက စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ရည္ကို ျပန္ၾကည့္လ်င္ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္က ေျပာဆိုေမွ်ာ္မွန္းထားသည့္ တုန္လႈပ္ ေျခာက္ျခားဖြယ္ တပ္ဖြဲ႔မ်ဳိးျဖစ္ရန္ မ်ားစြာ ေ၀းေနပါေသးသည္။ ၾကည္း၊ ေရ၊ ေလတပ္မ်ား၏ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈက ညံ့ဖ်င္းလြန္းလွၿပီး ေနာက္ဆံုး ေလေဘးသင့္ျပည္သူမ်ားကို ကူညီကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားပင္ ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္စြမ္း မရွိခဲ့ၾကပါ။
မည္သို႔ပင္ဆိုေစ လက္နက္မဲ့ သာမာန္ျပည္သူမ်ားႏွင့္ ဆင္းရဲတြင္းနက္ေနၾကသူမ်ားအတြက္ တပ္မေတာ္သည္ ဆက္လက္ ၿခိမ္းေျခာက္ႏိုင္စြမ္း ရွိေသးေသာ ဖိႏွိပ္ေရးကိရိယာတခု၊ အင္အားတခု ျဖစ္ေနပါေသးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သဘာ၀ကပ္ ေဘး ျဖစ္ေစ၊ တျခားေသာ ျပည္ပအႏၱရာယ္ျဖစ္ေစ ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ားႏွင့္ ႀကံဳလာရလ်င္မူ တပ္မေတာ္ထိပ္ပိုင္း ေခါင္းေဆာင္ မ်ားအေနႏွင့္ သေဘာထားကြဲလြဲေနၿပီး ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ မရွိၾကဘဲ ျပတ္ေတာက္ ဆိုးရြားသည့္ ဆက္သြယ္ေရးစနစ္မ်ား ကိုသာ အားကိုးအားထား ျပဳၾကရ႐ံုရွိ၍ အားလံုးအက်ဳိးနည္း ၾကရန္သာ ရွိေနပါေတာ့သည္။
ေအာင္ေဇာ္ေရးသားသည့္ The Tatmadaw Exposed ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပပါသည္။Posted by Baganland at 9:06 PM 0 comments
Labels: ေဆာင္းပါး
Signs of recovery in Myanmar’s cyclone-hit delta
There are encouraging signs that the people of Myanmar are recovering, albeit slowly, in the aftermath of Cyclone
Nargis which hit the country last month.
Asean field teams sent out to survey badly hit areas have reported encouraging scenes of farmers going back to what was left of their padi field, planting seeds in whatever little land they can find.
While food stocks have been depleted – with more than 45 per cent saying they have no food left or just enough food to last a day – many residents are turning to the land to scavenge for whatever food they can find.
Some, the teams reported, were hunting “water field rodents” or padi rats, spearing them in the padi fields.
Others were selling the meager possessions they had left to rebuild their business.
“This is not pretty, but it is about people making do,” one team member wrote in the reports.
These were some of the findings of the assessment teams that were jointly sent out by Asean, the Myanmar government and the United Nations after a donor conference was held in Yangon on May25.
The team’s reports were presented to the Asean Roundtable in Yangon.
Some 350 people have spent the last three weeks surveying more than 380 villages in the Irrawaddy delta, which bore the brunt of the cyclone’s fury.
They found villagers rebuilding not only their homes, but also the areas around around it. Some fill potholes in roads with rocks, grinding them down to make them level, while others are reopening roadside stalls.
Farmers have also started planting rice, tomatoes and eggpants.
“Everywhere, there is activity,” wrote one team.
“The cyclone-damaged shops are open for business; fruit hawkers line the roads and workmen busy themselves repairing smashed houses.
One team even reported people catching the latest Euro Cup 2008 matches on television, and young men strumming guitars and singing at the roadside.
The signs of recovery are a stark contrast to the alarming warnings sounded by aid agencies in the first few weeks after the disaster, when the Myanmar government had refused foreign aid.
Many experts had then warned of death tolls rising warned of death tolls rising as a result of disease, starvation and exposure to the elements. So far, it appears, the predictions have not come true.
“They’re generally okay, they’re recovering” one local journalist who did not want to be named said of survivors. “But what’s needed now is more food, clothes, shelter, everything.”
But the worst is not over despite positive developments reported by the assessment teams.
They said widespread cough, fever and diarrhoea – the most common diseases – affected at least one in three villagers surveyed.
Almost two in three lack access to clean water, and now depend on rainwater; the ponds that they used to rely on have become too salty because of the seawater.
Many farmers and fisherman have been left unemployed, their sources of income literally swept away.
Making the aid effort even more difficult is the heavy rain that continues to pour during the monsoon season, turning already muddy tracks into slush and causing floods to inundate more homes.
Aid trucks, said the assessment teams, were losing up to half a day caused by bad weather.
The local journalist also said that rural areas, such as those accessible only by boat, in particular were not getting the aid they needed because of bad weather.
All these, noted one assessment team, pointed to a slow recovery.
Posted by Baganland at 6:17 PM 0 comments
Labels: ေဆာင္းပါး
စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာမ်ား ဘ၀ေရွ႕ေရး (ေဆာင္းပါး)
စကၤာပူမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနခဲ့တဲ့ အေတြ႔အၾကံဳနဲ႔ ျမန္မာျပည္၊ စကၤာပူ၊ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနမ်ားကို ေလ့လာသံုးသပ္ၿပီး ဒီစာကို ေရးပါတယ္။ ကိုယ့္အျမင္နဲ႔ေရးေတာ့ တဦးခ်င္းရဲ႕ ဘ၀ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို မသိေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ သင့္တင့္သလို ဆံုးျဖတ္ႏိုင္မႈမွာ အေထာက္အကူ အနည္းအက်ဥ္း ရတယ္သိရရင္ ေရးရက်ဳိးနပ္ပါတယ္။
ျမန္မာေတြ စကၤာပူ ေရာက္လာတာကေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ အဆင္မေျပလို႔ပါပဲ။ ပိုခ်မ္းသာ၊ ၾကီးပြား၊ ပညာတတ္လာေအာင္ စင္ကာပူ ထြက္လာသူကေတာ့ အနည္းအက်ဥ္းပဲ ရွိမွာပါ၊ ကိုယ္ႏိုင္ငံတြင္းမွာ လစာေငြ ေကာင္းရင္ ၀င္ေငြနဲ႔ထြက္ေငြ ဖူလံုေလာက္ငရင္ ျပည္တြင္းမွာပဲ ေနမွာပါ။ ထားပါေတာ့။
အရင္ အပိုင္း (၁) မွာေတာ့ လက္ရွိ ေပၚပင္ျဖစ္ရပ္မ်ားကို အေျခခံၿပီး ေရးထားပါတယ္။ အခုအပိုင္းကေတာ့ ဘ၀ကိုမွန္ကန္စြာ ၾကိဳးစား တိုးတက္ခ်င္တဲ့ သူမ်ားအတြက္ အထူးျပဳပါမယ္။
အသက္အပိုင္းအျခားအလိုက္ သတ္မွတ္ရရင္
၁။ အသက္ ၂၀ နဲ႔ ၃၀ ၾကား လူငယ္ေက်ာင္းသား
၂။ အသက္ ၃၀ နဲ႔ ၄၀ ၾကား ပညာအသင့္တင့္ရွိသူ လူငယ္
၃။ အသက္ ၄၀ အထက္ ပညာ၊ လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကံဳ၊ လူမႈေရး အေတြ႔အၾကံဳ ရင့္က်က္စျပဳတဲ့ လူၾကီး စသျဖင့္ ၃ ဆင့္ ခြဲျခားခ်င္ပါတယ္။
၁။ အသက္ ၂၀ နဲ႔ ၃၀ ၾကား လူငယ္ေက်ာင္းသား
တခ်ဳိ႕ လူငယ္ေတြကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ မိဘ၊ ေမာင္ႏွမမ်ား အားကိုးနဲ႔ အေမရိကားကို အထူးသျဖင့္ ပညာသင္ဖို႔ ေရာက္လာတာပါ။ မိဘ၊ ဦးေလးမ်ားက အေမရိကားကို ေစာစီးစြာ ေရာက္ေနတဲ့အတြက္ ဂရင္းကဒ္ (သို႔မဟုတ္) အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသား ျဖစ္ေနျပီဆိုေတာ့ သူတို႔ရဲ့ ႏွလံုးသားကို ရျပီးသူ လူငယ္ချမာ ဘာမွ ၾကိဳးစားစရာ မလိုဘဲ ျဖဳတ္ကနဲ ေရာက္လာပါတယ္။ ျမန္မာေတြ အေမရိကား ေရာက္ခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ေဆြမ်ဳိးစာရင္းကို အင္မီဂေရးရွင္းမွာ ေရးတင္ရေတာ့ သူတို႔ ခ်စ္ခင္တဲ့ တူ၊တူမ၊ ေမာင္ႏွမ နာမည္ေတြကို ေကာက္ေရး ထည့္ထားလိုက္တယ္။ အဲ - တေန႔ သူအဆင္ေျပတဲ့ အခ်ိန္ေတာ့ အေမရိကားကို အဲဒီလူေတြ ေခၚခြင့္ရတယ္။ ဒီေတာ့ သူတို႔ကို ေခၚဖို႔ တင္ေပးလိုက္တာေၾကာင့္ ဘ၀ေပးကုသိုလ္ (ေရွ႕ဘ၀ ကံ၊ တနည္းအားျဖင့္ ဘုရားသခင္ ေကာင္းခ်ီးရရွိသူ) လူငယ္မ်ား ျမန္မာတိုင္း တမက္တေမာ သြားခ်င္တဲ့ အေမရိကားကို ေရာက္လာရတယ္။
သူတို႔ကိုေတာ့ အေမရိကား အရင္ေရာက္ႏွင့္တဲ့ အေဒၚ၊ ဦးေလး၊ အေမ၊ အေမမ်ားက ေက်ာင္းပဲ တက္ခိုင္းတယ္။ ဒီလူငယ္ေတြကလည္း အလုပ္ပဲလုပ္ၿပီး ပိုက္ဆံရခ်င္တယ္။ အိမ္မွာထိုင္ျပီး စားေသာက္၊ ပညာသင္၊ အေဒၚဦးေလး ပူညံ ေျပာဆိုတာေတြ၊ အိမ္အလုပ္ေတြ ဘယ္လုပ္ခ်င္မလဲ၊ ဒီေတာ့ ပါးစပ္ အေျပာမတတ္တဲ့ အေဒၚဦးေလးအိမ္က ထြက္ျပီး ကိုယ္ဖာသာ အျပင္မွာေန၊ ေက်ာင္းမတက္ေတာ့ဘဲ တလကို ေဒၚလာ၂၀၀၀ ေလာက္ ရတဲ့အလုပ္ေတြမွာ ၀င္လုပ္တယ္။ ကားေကာင္း ၀ယ္စီးတယ္။ အိမ္မွာ စတီရီယို ဟိုင္ဖိုင္၊ တီဗီေတြ ၀ယ္ယူ ဇိမ္ခံျပီး ေလာကေက်းကြန္ဘ၀ ေရာက္သြားတယ္။ Rich Dad - Poor Dad စာအုပ္ကို ဖတ္ရင္ ဒီလူငယ္မ်ား သိပ္ၾကိဳက္ေပါ့။ လူတိုင္း သူေဌး ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ မင္းလည္း သူေဌးျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆပါ။ ဟုတ္ပါတယ္။ သူေဌးအက်င့္အတိုင္း က်င့္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ သူေဌးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မိဘ၊ ေဆြမ်ိဳးက အစိုးရ၀န္ထမ္း၊ သာမန္လုပ္ငန္းရွင္၊ သာမန္ဘြဲ႔ရ မိဘရဲ့ သားသမီးက ဘယ္လိုလုပ္ျပီး သူေဌးအက်င့္ ရပါမလဲ။ သူေဌး (သို႔မဟုတ္) သူေဌးသားနဲ႔ သြားေပါင္းရင္ သူတို႔ကြ်န္ဘ၀ပဲ ေရာက္ရံုပဲဆိုေတာ့ သူေဌးကြ်န္ မျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဒီလူငယ္လဲ သူေဌးမျဖစ္ဖို႔ လမ္းမ်ားပါတယ္။
ၾကံဳလို႔ေျပာရရင္ အခု အေမရိကားမွာ သမၼတေလာင္း အိုဘားမား ေတာ္ေတာ္ နာမည္ၾကီးေနပါတယ္။ လူမဲအမ်ိဳးသား ပထမဆံုးေသာ သမၼတေလာင္းပဲ။ ဒီမိုကရက္တစ္ ပါတီၾကီးက အရင္ သမၼတကေတာ္ ဟီလာရီ ကလင္တန္ကို အႏိုင္ယူျပီး ေရပန္း အရမ္းစားေနပါတယ္။ ေနာက္ နာမည္ၾကီး လူမဲ အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ သမၼတ ေဂ်ာ့ဘြတ္ခ်္ရဲ့ လက္စြဲ၊ အၾကံေပး အရာရွိနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ၾကီး ကြန္ဒိုလီစာ ရိုက္စ္ ပါ။ အဲဒီလူမဲ နာမည္ၾကီးေတြဟာ ငယ္စဥ္ဘ၀က အေမရိကားမွာ အႏွိမ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ သူတို႔လည္း ဘ၀နာခဲ့ေတာ့ လူျဖဴေတြ ေလးစားျပီး၊ တန္းတူအခြင့္အေရး ျဖစ္သြားေအာင္ ဘာလုပ္ရမလဲ စဥ္းစားေတာ့ သူတို႔ရဲ့ အေဖေျပာတယ္ - ဆင္းရဲ၊ ႏွိမ့္က်ျခင္းက ထာ၀ရ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ "ပညာကို အစြမ္းကုန္ၾကိဳးစား၊ ေလ့လာလိုက္စားျခင္း" တခုတည္းရွိတယ္လို႔ ဆံုးမေျပာဆိုခဲ့တယ္။
သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကလည္း လက္ခံျပီး ငယ္ရြယ္စဥ္မွာပဲ ပညာကို ထြန္းေပါက္ေအာင္ အရမ္းၾကိဳးစားတယ္။ ႏွိမ့္ခ်စြာ ဆရာေကာင္းမ်ားနဲ႔ ၾကိဳးစားေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈကို ရရွိတယ္။ အခုဆိုရင္ လူျဖဴေတြ ၾကီးစိုးတဲ့ အေမရိကားမွာ အစိုးရ ထိပ္တန္းရာထူးေတြကို လူမည္းေတြ ရယူႏိုင္ျခင္းဟာ စံျပသက္ေသ ျဖစ္ပါတယ္။ ေရွးကမၻာဦးကတည္းက ၾကိဳးစားတဲ့ သူကိုပဲ ေျမွာက္စားတဲ့ ပံုသက္ေသ ဥပမာေတြ အမ်ားၾကီးပါ။
မိဘ ေဆြမ်ိဳးမရွိေပမဲ့လည္း ၾကိဳးစားခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႔ အေမရိကား ထြက္လာသူ၊ ရွိပါရက္ မိမိဖာသာ ၾကံဖန္ ၾကိဳးစားထြက္လာတဲ့ လူငယ္ေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ ဒီေနရာမွာ အၾကံတခု ေပးခ်င္တာကေတာ့ မသြားခင္မွာ အေသအခ်ာ ေလ့လာစုံစမ္းပါ။ ေမးျမန္းပါ။ စနစ္က်တဲ့ ျပင္ဆင္မႈ ျပဳလုပ္ပါ။
ဒါေၾကာင့္ အမွတ္စဥ္ (၁) လူငယ္မ်ားကိုေတာ့ ပညာၾကိဳးစားဘုိ႔ တိုက္တြန္းပါတယ္။ အေမရိကားကို ဗီဇာရဖို႔ မိဘေဆြမ်ိဳး ေခၚမဲ့လူမရွိရင္ အလြယ္ကူဆံုးကေတာ့ Student Visa နဲ႔လာပါ။ လာျပီးရင္ ေက်ာင္း ျပီးေအာင္ တက္ပါ။ ေငြရတဲ့ အလုပ္ေတြေနာက္ မလိုက္ဘဲ ေက်ာင္းတႏွစ္ကေန ၄ ႏွစ္အထိ ျပီးေအာင္တက္မယ္ ရဲရဲဆံုးျဖတ္ပါ။ အေမရိကားမွာ ေက်ာင္းတက္ရင္ Part Time အလုပ္လုပ္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ မိတ္ေဆြတဦးရဲ့ ဆန္ဖရန္စစၥကို State University မွာ အာဖရိက ဂါနာ၊ အီသီယိုးပီးယားေတြက လာေရာက္ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ၂ ေယာက္ကို စကားေျပာခြင့္ ရပါတယ္။ သူတို႔ကို တကၠသိုယ္က တပတ္မွာ နာရီ ၂၀ အလုပ္လုပ္ခြင့္ ေပးတယ္။ တကၠသိုလ္က ဆရာေတြနဲ႔လည္း အဆင္ေျပေအာင္ေနေတာ့၊ မိတ္ေဆြ တကၠသိုယ္၀န္ထမ္းရဲ့ ဌာနမွာပဲ အခ်ိန္ပိုင္း၀င္လုပ္ေတာ့ သက္သက္သာသာ ကြန္ျပဴတာေရွ႔ ထိုင္ျပီး တလ ေဒၚလာ ၁၀၀၀ ေလာက္ ရေနတယ္။ ေထာက္ပံေၾကး Grant ကလည္း အေမရိကားမွာ သိပ္မခက္လွဘူး။ ျမန္မာဆိုရင္ ပိုေတာင္ လြယ္ေသးတယ္။ (ျမန္မာေတြ စစ္အစိုးရ လက္ေအာက္မွာ ေတာ္ေတာ္ခံေနရတာ အေမရိကန္မ်ား ဂရုဏာသက္တာ ရွိပါတယ္)။ ဒီေတာ့ အဲဒီေက်ာင္းသားေတြ အျပင္ စားေသာက္ဆိုင္၊ အလုပ္ရံုေတြမွာ သြားလုပ္စရာ မလိုေတာ့ဘူး။ သြားလုပ္ခ်င္ရင္လည္း အလုပ္ရွာရတာ လြယ္ပါတယ္။
Student ဗီဇာရရွိျပီး အေမရိကားကိုသာ အရင္၀င္ခဲ့ပါ။ က်န္တဲ့ အရာမ်ားကေတာ့ အေမရိကားက ျမန္မာေတြကို ေသခ်ာေျပာျပ အကူအညီ ေတာင္းရင္ စာတကယ္ ၾကိဳးစားမယ့္ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြကို ကူညီမယ့္ အဖြဲ႔အစည္း အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္။
အပိုင္း (၁) မွာ ေရးခဲ့တာကို ျဖည့္စြက္ေျပာရမယ္ဆိုရင္…
အေမရိကားမွာ H1 visa, Student visa, Business visa, Medication visa, Social Charity visa စတာေတြအနက္ ျမန္မာ Passport ကိုင္ေဆာင္ထားသူေတြ အမ်ားဆံုး အသံုးခ်တဲ့ ဗီဇာကေတာ့ Student Visa ပါပဲ။ လူသိနည္းတဲ့ အေမရိကန္ ျပည္နယ္ေလးတခုက တကၠသိုလ္ တခုကို ကိုယ့္ကို ခင္မင္သူ တေယာက္ရဲ့ Bank Statement တခုနဲ႔ အဲဒီ တကၠသိုလ္ရဲ့ Website ကတဆင့္ ဆက္သြယ္ျပီး ေက်ာင္း၀င္ခြင့္ တင္လိုက္ပါ။ အလြယ္တကူ ရပါတယ္။ ဘယ္တကၠသိုလ္လဲေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ နီးစပ္သူေတြကို ေမးပါ။ နယူးေယာက္၊ ၀ါရွင္တန္၊ ဆန္ဖရန္စစၥကို၊ ေလာ့စ္အိန္ဂ်လိ၊ ခ်ီကာဂို စတဲ့ျမိဳ႔ၾကီးေတြ၊ ျပည္နယ္ၾကီးေတြေတာ့ ေယာင္ျပီး သြားမေလွ်ာက္လိုက္ေလနဲ႔၊ ၀င္ခြင့္ ရေကာင္းရမယ္ - အဲ ေငြကေတာ့ ေသာက္ေသာက္လဲ ကုန္သြားလိမ့္မယ္။
၀င္ခြင့္ရေၾကာင္း တကၠသိုလ္က တရား၀င္စာ တလ၊ ႏွစ္လ နဲ႔ ရလိမ့္မယ္။ ရျပီးရင္ေတာ့ စကၤာပူ အေမရိကန္ သံရံုးကို သြားျပီး ဗီဇာေလွ်ာက္ေပ ေတာ့။ ဘယ္လိုေလွ်ာက္ရမလဲဆိုတာ http://singapore.usembassy.gov/general_information.html အင္တာနက္ ၀ဘ္ဆိုဒ္မွာ အေသးစိတ္ ေရးထားတယ္။ အေမရိကန္ကေတာ့ Talent ေတြအတြက္ လမ္းအမ်ားၾကီး ရွိတယ္။ Google, Yahoo, Microsft, .. စတဲ့ ကမၻာေက်ာ္ေတြ၊ ကမၻာ့ အခ်မ္းသားဆံုး လူေတြရဲ့ တ၀က္ေလာက္ကလည္း အေမရိကားမွာ ေနၾကေတာ့ သေဘာေပါက္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲ - ပ်က္စီး၊ က်ဆံုးတဲ့လူေတြလည္း အေမရိကန္မွာ ပိုဆိုးတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပ္အထင္ၾကီးျပီး လူၾကီး၊ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း စကားနားမေထာင္ဘဲ ထင္ရာ ဇြတ္လုပ္သူမ်ားအတြက္ေတာ့ ငရဲႏိုင္ငံၾကီးေပါ့။
၂။ အသက္ ၃၀ နဲ႔ ၄၀ ၾကား ပညာအသင့္တင့္ရွိသူ လူငယ္
ဒီလူငယ္ကေတာ့ အိမ္ေထာင္က်ျပီးသူ ျဖစ္ဖုိ႔မ်ားပါတယ္။ အိမ္ေတာင္က်ျပီးသူ အမ်ားစုဟာ ျမန္မာျပည္ကေန စကၤာပူကို ေျပာင္းေရႊ႔႕လုပ္ကိုင္ျပီး အေျခက်ေနသူ မ်ားပါတယ္။ စကၤာပူကေန အေမရိကားကို ေရြ႕ေတာ့ ေရြ႕ခ်င္ေပမယ့္ ေန႔စဥ္ လုပ္ငန္းေတြ၊ အေပ်ာ္အပါးေတြနဲ႔ အလုပ္မ်ားေနတာေၾကာင့္ ထပ္မံ ေရြ႕ေျပာင္းဖို႔ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။
စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာမ်ား ႏိုင္ငံခုန္ရန္ ၾကိဳးစားေနတဲ့ အထဲမွာ နံပါတ္ (၁) ႏိုင္ငံကေတာ့ ၾသစေၾတးလ်ား ျဖစ္ပါတယ္ဆိုရင္ လက္ေတြ႔နဲ႔ ပိုကိုက္ညီပါတယ္။ အေမရိကားေရာက္ ျမန္မာမ်ားက သိန္းဂဏန္းေလာက္ ေရာက္ေနေပမယ့္ စကၤာပူကတဆင့္ ေရာက္သူေတြ အေတာ္နည္းပါတယ္။ ၾသစေၾတးလ်ားက စကၤာပူရဲ့ ဘြဲ႔နဲ႔ လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကံဳ (Singapore Certificates and Experience) ကို အသိအမွတ္ ျပဳပါတယ္။ ၾသစေၾတးလ်ားရဲ့ Permanent Resident ေလွ်ာက္တဲ့ ေပၚလစီအရ စကၤာပူမွာ ဘြဲ႔တခုရျပီး ၃ ႏွစ္အထက္ လုပ္သက္ရွိရင္ အသက္ ၄၅ ႏွစ္ေအာက္ကို အလြယ္တကူပဲ PR ေပးလုိက္ပါတယ္။ ေအးဂ်င့္ကတဆင့္ ေလွ်ာက္ရရင္ ပိုက္ဆံ ေထာင္နဲ႔ခ်ီျပီး ေတာ္ေတာ္ကုန္ေတာ့ ေငြအရင္းအနွီး မရွိသူေတြ Australia PR မေလွ်ာက္ျဖစ္ဘူး။ ေလွ်ာက္ရင္လည္း တႏွစ္အထက္ ၾကာတတ္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း ၾသစေၾတးလ်ားမွာ အလုပ္ရေအာင္ရွာျပီး Work Permit ရမွ သြားတယ္။ ဟိုမွာေနျပီးမွ PR ဆက္ေလွ်ာက္တယ္။
ၾသစေၾတးလ်ား ဗီဇာကလည္း စကၤာပူက ထုတ္ေပးထားတဲ့ PR ဆိုရင္ ၁ နာရီအတြင္းမွာပဲ ထုတ္ေပးလုိက္ေတာ့ PR ရရွိထားသူေတြ အလည္အပတ္ ခရီးထြက္တဲ့ ႏိုင္ငံလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာမ်ား Touch and Go အေနနဲ႔ ၾသစေၾတလ်ားကို Tourist Visa eg. 3 days, 4 night စတဲ့ Tour Package နဲ႔ ခရီးသြားျပီး ျပန္လာသူ မ်ားပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ၾသစေၾတလ်ား ႏိုင္ငံမွာလည္း ျမန္မာေတြကို Work Permit လက္ခံေနပါတယ္။ အင္တာနက္မွာလည္း ပညာေရးအေၾကာင္း အမ်ားၾကီး ရွာေဖြ ဖတ္႐ႈႏိုင္ပါတယ္။ ဥပမာ - http://www.mingalaronline.net/education/ ၾသစေၾတလ်ားကို ေျပာင္းေရႊ႕ဖို႔ အေျခခံ အေၾကာင္းေတြကိုလည္း အစိုးရ အင္တာနက္ ၀ဘ္ဆုိဒ္မွာ ေရးထားပါတယ္။ စကၤာပူမွာလည္း ၾသစေၾတလ်ား အလုပ္ပြဲစား အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္။
ထံုးစံအတိုင္း အၾကံေပးခ်င္တာကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့ ၾသစေၾတးလ်ား ေရာက္ႏွင့္သူ မိတ္ေဆြေတြကို ဖုန္းဆက္ ေမးျမန္းပါ၊ တတ္ႏိုင္ရင္ Tourist Visa ယူျပီး သြားေရာက္လည္ပတ္ ေမးျမန္းပါ။
ကေနဒါ၊ အဂၤလန္၊ နယူးဇီလန္၊ ေနာ္ေ၀း စတဲ့ ႏိုင္ငံေတြကို စကၤာပူကတဆင့္ ေျပာင္းေရႊ႕သြားသူေတြ ေတာ္ေတာ္ရွိေပမယ့္ သူတို႔ အေၾကာင္းထက္ အေမရိကန္၊ ၾသစေၾကးလ်ား အေၾကာင္းက ပိုစိတ္၀င္စားစရာ၊ လက္ေတြ႔ ပိုက်တယ္လုိ့ ထင္ပါတယ္။
အေမရိကန္ကို လာအလုပ္လုပ္ဖို႔ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ၾကိဳးစားရပါမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းအရင္တက္တာကို တုိက္တြန္းပါတယ္။ အနည္းအက်ဥ္း ျမန္မာေတြ H1 Visa ရရွိပါတယ္။ ကံ၊ ဥာဏ္၊၀ီရိယ ေကာင္းသူမ်ား H1 Visa ရရွိသြားပါတယ္။ ကံကို နံပါတ္ (၁) မွာ ေရးထားပါတယ္။ ကံတရား (သို႔မဟုတ္) ဘုရားေကာင္းခ်ီးေပးျခင္း ဆိုတာ အင္မတန္ ထူးဆန္းေပမယ့္ ၀ိရိယ မရွိသူေတြဟာ ကံမေကာင္းသူေတြ ျဖစ္သြားေလ့ ရွိပါတယ္။ အဆင္ေျပေနသူေတြ ဘ၀ကို ေသခ်ာၾကည့္ရင္ ထင္သလို မိဘခ်မ္းသာလို႔ ဘာမွမလုပ္ပဲ သံုးျဖဳန္းေနသူ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုရင့္သားဆိုတိုင္း ဘုရင္မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ မွားသြားရင္ ဘုရင့္သား အခ်င္းခ်င္း သုတ္သင္တဲ့ဘ၀ထဲ ေရာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၀ိရိယ ရွိရင္ ဥာဏ္နဲ႔ ကံ ေတြလည္း ေကာင္းလာေလ့ ရွိပါတယ္။
အပုိင္း (၁) တုန္းက ေရးျပီးသားကို ျပန္ထည့္ေပးလုိက္ပါတယ္။
အလုပ္ရွာခ်င္တဲ့ လူငယ္ေတြအတြက္ H1 Visa အေၾကာင္း နည္းနည္းပဲ ေရးပါမယ္။ အလုပ္ဗီဇာ H1 ကို ျမန္မာပတ္စ္ပို႔ ကိုင္သူေတြအတြက္ ရႏိုင္လမ္း ေတာ္ေတာ္နည္းပါတယ္။ စကၤာပူ Passport ကိုင္တဲ့ ျမန္မာေတြအတြက္ေတာ့ အိုေကေပမယ့္ ၂၀၀၈ ပတ္၀န္းက်င္မွာ အေမရိကန္ စီးပြားေရးကပ္ ဆိုက္ေနေတာ့ စကၤာပူ လူငယ္ေတြက လစာ ပိုေကာင္းေနသလိုပါပဲ။ အေမရိကန္ ေဒၚလာေစ်းကလည္း သမၼတ ေဂ်ာ့ဘြတ္ခ်္ မတက္ခင္ US$1 = S$1.8 ကေန က်ဆင္းသြားလိုက္တာ အခုဆို US$1 = S$1.3 ေလာက္ ျဖစ္သြားေတာ့ စကၤာပူမွာ တလ ေဒၚလာ ၃၀၀၀ ေလာက္ရသူ အေမရိကားမွာ သြားလုပ္ရင္ ဒီေလာက္လစာ မ်ားမ်ားရဖို႔ နဲနဲခက္တယ္။ ရရင္လည္း လစာ ၅၀၀၀ အထက္ ရမယ္။ မရရင္လည္း ဆူရွိလိပ္ျပီး တလ ၂၀၀၀ ေလာက္နဲ႔ ေက်နပ္ေနရမယ္ ဆိုေတာ့ စကၤာပူက ျမန္မာမ်ား အေမရိကား အလုပ္လာရွာဖို႔ သိပ္မသင့္ေတာ္တဲ့ အခ်ိန္ကာလပါ။ အၿမဲတမ္း အေျခခ်ဘို႔ ဆိုရင္ေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ H1 Visa ရခ်င္ရင္ အနည္းဆံုး ၆ လ ကေန တႏွစ္ေလာက္ၾကာမယ္။ စကၤာပူလို အခု အီးပီ၊ အက္စ္ပတ္စ္၊ Work Permit တင္ျပီး တပတ္၊ ႏွစ္ပါတ္နဲ႔ အေျဖသိရတဲ့ ႏိုင္ငံမဟုတ္ဘူး။ Paper Work လုပ္တဲ့ေနရာမွာ Lawyer, Insurance ေတြနဲ႔ ရႈပ္ယွက္ခတ္ေနတာ တုိးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံၾကီးေတြရဲ့ သေဘာသဘာ၀ပါပဲ။ ျပီးေတာ့ အေမရိကားမွာ H1 Visa ဆိုရင္ အစိုးရ သတ္မွတ္ထားတဲ့ လစာက တႏွစ္ကို US$65K အထက္ ေပးရမယ္ဆိုေတာ့ ပြဲစားကုမၼဏီေတြ အၾကိဳက္ေပါ့။ ကုမၼဏီေတြနဲ႔ ေပါင္းျပီး တႏွစ္ကို Us$30K ေလာက္ပဲေပးျပီး ပြဲစားနဲ႔ အလုပ္လုပ္သူ နားလည္မႈ ယူလိုက္တယ္။ စကၤာပူမွာလည္း ဒီလို ကလိန္ကက်စ္ လုပ္နည္းေတြ ရွိတယ္။ လစာကိုေတာ့ အမွန္အတိုင္း ဘဏ္ထဲ ထည့္ေပးျပီး ပြဲစားကို လစဥ္ Cash ျပန္ေပးရတဲ့ သေဘာပါပဲ။ အေမရိကား အရင္ ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ တရုတ္၊ အိႏၵိယ၊ ဖိလစ္ပင္း၊ ဗီယက္နမ္၊ ကိုးရီးယားနဲ႔ မကၠဆီကို၊ အေမရိက အလယ္ပိုင္းႏိုင္ငံမ်ား ႏိုင္ငံေတြက လူေတြ လုပ္စားလာတာ ၾကာျပီပဲ။ ျမန္မာလူလည္ေတြ ေကာ္ပီ လိုက္လုပ္ရံုပါပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမရိကားလာျပီး အမွန္အကန္ H1 Visa လာရွာမယ္ဆိုရင္ ခန္႔မယ့္ ကုမၼဏီအသင့္ရွိေတာင္ ၆ လ ၾကာဦးမယ္။ ၂၀၀၈ အတြက္ H1 Visa ကိုတာ ကုန္သြားျပီလို႔ သိရတယ္။ အဲ - H1 Visa ရတိုင္း ဂရင္းကဒ္ မရႏိုင္ဘူး ဆိုတာလည္း သိထားရမယ္။
၃။ အသက္ ၄၀ အထက္ ပညာ၊ လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကံဳ၊ လူမႈေရး အေတြ႔အၾကံဳ ရင့္က်က္စျပဳတဲ့ လူၾကီး
မႏွစ္က စကၤာပူက မိတ္ေဆြတေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္။ သူက ျမန္မာျပည္မွာ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းၾကီးကို ပိုင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ အုပ္စု အနားယူသြားျပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဘာမွ လုပ္စားလို႔မရေတာ့ဘူး။ စကၤာပူမွာ ေငြသိပ္မကုန္ဘဲ ေနထိုင္လုပ္စားဖို႔ အရင္ ၾကိဳးစားၾကည့္ပါတယ္။ Investment 1 millions ေပးရင္ေတာ့ စကၤာပူ ပီအာကို ခ်က္ခ်င္း ရပါတယ္။ အရင္ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ Investment 0.1 million ဆိုရင္ အီးပီ ခ်က္ခ်င္းက်ျပီး ပီအာ ဆက္တိုက္ ရႏိုင္ေပမယ့္ အခုေတာ့ စကၤာပူက ေတာ္ေတာ္ တိုးတက္သြားေတာ့ အရင္ေလာက္ မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ စကၤာပူမွာ ေငြ ေဒၚလာ သိန္းခ်ီ ရင္းႏွီးမႈမရွိဘဲ စီးပြားေရးလုပ္ဖို႔ကို ၾကံတယ္။ ေငြဆိုတာ လူကလုပ္တာပဲ ခံယူထားေတာ့ နည္းလမ္းမ်ားစြာ စံုစမ္းေမးျမန္းတယ္။ ေရာက္ႏွင့္ျပီးသား အဆင္ေျပေနတဲ့ ျမန္မာ စီးပြားေရးသမားေတြကလည္း လုပ္နည္းကုိ မေျပာပါဘူး။
ဒီေတာ့ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ျပီး စကၤာပူမွာ အဆင္ေျပေနတဲ့ စီးပြားေရးသမားေတြအေၾကာင္း စံုစမ္းတယ္။ ရိပ္ရိပ္ေတာ့ သေဘာေပါက္လာတယ္။ တုိးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံၾကီးေတြဟာ Talent ျဖစ္တဲ့ Entrepreneur ေတြကို အရမ္းလက္ခံပါတယ္။ အေမရိကား၊ ၾသစေၾတးလ်ားေတြမွာ ျမန္မာ အက ေကာင္းေကာင္း ကတတ္ရင္၊ (ပန္တ်ာေက်ာင္းဆင္း လက္မွတ္နဲ႔ ၾသစေၾတးလ်ားေရာက္ ျမန္မာအဖြဲ႔အစည္းတခုက ေထာက္ခံစာ) နဲ႔ Migrant Visa ရတတ္ပါတယ္။ ျမန္မာေတြအရင္ တရုတ္၊ အိႏိၵယ လူမ်ိဳးေတြ လမ္းေၾကာင္းျပ၊ လုပ္ျပီးသြားပါျပီ။ ျမန္မာေတြက Just copy and paste လုပ္လိုက္ရံုပါပဲ။ ဒီေတာ့ နည္းလမ္းသိသြားျပီး ၾကိဳးစားလုိက္တာ ၆ လအတြင္း ေငြသိပ္မကုန္ဘဲ စကၤာပူမွာ အေျခက်ေနထိုင္ခြင့္ ရသြားပါတယ္။ Entrepreneur Pass လို႔ ေခၚပါတယ္။
စကၤာပူ Immigration နဲ႔ Ministry of Labor / Company Registration စတဲ့ ေနရာေတြကို ေခါက္တံု႕ေခါက္ျပန္ သြားလိုက္ရတယ္။ အိႏၵိယက ႏြားႏို႔ကို စကၤာပူမွာ တင္ပို႔ေရာင္းခ်ဖို႔ ဆိုင္ေလးဖြင့္ခ်င္တဲ့ အသက္ ၂၈ ႏွစ္အရြယ္ လူငယ္ေလးလည္း Entrepreneur Pass ၂ ႏွစ္ လုပ္ခြင့္ ေပးတယ္။ တရုတ္ျပည္က အသက္ ၄၀ ေလာက္ သြင္းကုန္၊` ထုတ္ကုန္ လုပ္ငန္း လုပ္ခ်င္သူကိုလည္း ေပးတာ မဟုတ္လား။ ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္ မိတ္ေဆြၾကီးက ျမန္မာျပည္မွာ လယ္ယာလုပ္ငန္းကို အေျခခံတဲ့ စက္မႈလုပ္ငန္း စကၤာပူမွာလုပ္ဖို႔ တင္ျပေတာ့ အိုေကတယ္။
ဒီလိုကေန ရိုးသား ၾကိဳးစားလုပ္ကိုင္သူေတြ ေအာင္ျမင္လာတာ ရွိတယ္။ အဲ - မိတ္ေဆြတေယာက္ေတာ့ ေတြ႔ဖူးတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ႏွလံုးထီ၊ မိုးၾကိဳးသြား၊ က်ည္ႏိုင္ေဆး၊ ေရႊရွာေဖြေရး၊ ေရနံရွာေဖြေရး၊ ေရနက္ကြင္း၊ ခရီးသြားလုပ္ငန္း၊ သြင္းကုန္ထုတ္ကုန္ လုပ္ငန္း စသျဖင့္ ျမန္မာျပည္တြင္းက ေပၚပင္ ျမန္မာ စီးပြားေရးသမားမ်ား လုပ္စဥ္အတိုင္း အကုန္ ေလွ်ာက္လုပ္တယ္။ ေငြအရင္း ထုတ္ေပးခ်င္သူေတြကို အာေဘာင္ရင္းသန္သန္ ေျပာရင္း အတူလုပ္၊ မိတ္ေဆြပ်က္၊ စစ္တပ္၊ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔လည္း နည္းမ်ိဳးစံု ေပါင္းသင္း လုပ္ကိုင္ေပမယ့္လည္း ေသြးသား မေတာ္စပ္ေတာ့ သူတို႔အထဲက အျဖစ္မရႏိုင္ဘူး။ ေသြးသားေတာ္စပ္ေအာင္လည္း ကိုယ္သမီးကို ေပးရေလာက္ေအာင္ သမီးလည္း မရွိ၊ ရွိေအာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးသားက ၾကိဳက္ဦးမွကိုး။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ စကၤာပူေရာက္လာတယ္ - ျမန္မာျပည္က အက်င့္ဆိုးေတြ အားလံုး ဘုရားမွာ ကပ္လွဴပစ္လိုက္ေတာ့ ၂ ႏွစ္အတြင္းမွာ ၾကီးပြားလာတယ္။ စကၤာပူ ပီအာျဖစ္လာျပိး အိမ္ပိုင္၊ ကားပိုင္ ျဖစ္လာတယ္။ အဲ - ဒီလို အဆင္ေျပလာေတာ့ အရင္က ဘုရားမွာ ကပ္ထားတဲ့ အက်င့္ဆိုးေတြ ျပန္ေပၚလာတယ္။ အခုေတာ့ အဆင္မေျပ ျဖစ္ေနျပီ ၾကားရတယ္။
အေမရိကားက ပညာတတ္သူ၊ ကြ်မ္းက်င္သူ၊ အတတ္ပညာရွင္၊ စီးပြားေရးပညာရွင္၊ ဆရာ၀န္၊ လုပ္ငန္း အေသးေလးကအစ အၾကီးအထိ လုပ္ႏိုင္သူမ်ားကို ၾကိဳဆိုေနပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ Credit Card System နဲ႔ အလုပ္လုပ္ေပမယ့္ ဆရာေဖျမင့္ ဘာသာျပန္တဲ့ ေဘဘီလံုမွ အခ်မ္းသာဆံုးပုဂၢိဳလ္ စာအုပ္ထဲက တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ ဇာတ္လမ္းေတြလိုပဲ ခ်မ္းသာခ်င္ရင္ အက်င့္ေကာင္းေလးေတြ ရွိရပါမယ္။ ေငြကို ေငြလို ျမင္တတ္ရမယ္ဆိုတဲ့ ေရွးႏွစ္ေပါင္း ၅၀၀၀ ေက်ာ္ ေဘဘီလံုေခတ္အတိုင္း အက်င့္ေကာင္းေလးေတြနဲ႔ ၾကိဳးစားရတာေတာ့ အဓိက အေျခခံအေၾကာင္းအရင္းပါ။
စိတ္နဲ႔ ကုိယ္ ၂ မ်ိဳးစလံုး ခ်မ္းသာဖို႔ ၾကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ စကၤာပူက ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဂိုေခ်ာက္ေထာင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ သူ အာဏာရွိစဥ္က စကၤာပူ ႂကြယ္၀ေစတဲ့ လူတန္းစား ၂ ရပ္အေၾကာင္းကိုို Straits Times သတင္းစာ မ်က္ႏွာဖံုးမွာ အျပည့္၊ အတြင္းထဲမွာေရာ အမ်ားၾကီး သူ႔မိန္႔ခြန္းကို ေဖၚျပခဲ့တယ္။ တမ်ိဳးက CEO Corporate နဲ႔ တကၠသိုလ္ ပညာတတ္အုပ္စု၊ ေနာက္တမ်ိဳးကေတာ့ ပြဲစား၊ ေျမပိုင္ရွင္၊ ေငြတိုးေခ်းစား၊ ကုန္စံုဆုိင္ပိုင္ရွင္ အုပ္စု။ ႏိုင္ငံရဲ့ ႂကြယ္၀မွဳဟာ အဲဒီ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ခ်မ္းသာတဲ့ အုပ္စု ၂ စု လက္ထဲမွာ ရွိပါတယ္။ အစိုးရကေတာ့ အဲဒီအုပ္စုေတြနဲ႔ ေပါင္းလုပ္ေနရတဲ့ အေၾကာင္းေျပာခဲ့တယ္။
ခ်မ္းသာသူေတြကေတာ့ ခ်မ္းသာနည္းစာအုပ္ ေရးမွာ မဟုတ္ေပမယ့္ ပညာတတ္သူေတြကေတာ့ သူတို႔လိုပဲ ပညာတတ္ေစခ်င္တယ္။ ခ်မ္းသာသူေတြကေတာ့ သူတို႔ေဆြမ်ိဳးေတြကိုပဲ သို႔မဟုတ္ ကုိယ္ေစတနာ ရွိသူကိုလည္း ကိုယ္လုိ ခ်မ္းသာလာေအာင္ ကူညီတတ္ပါတယ္။ အဲ - ပညာတတ္ကေတာ့ ကုိယ့္ေဆြမ်ိဳးသာမက ကိုယ္နဲ႔နည္းစပ္သူေတြကိုလည္း ေျပာျပ၊ လမ္းျပ၊ လမ္းညြန္တတ္ပါတယ္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ အေမရိကားမွာ Opportunity ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္။ အေမရိကား ေရာက္ျပီး အနည္းဆံုး ၅ ႏွစ္ေလာက္ အခ်ိန္ယူ ၾကိဳးစားရတယ္လို႔ ရင္းႏွီးတဲ့ မိတ္ေဆြတဦးက ေျပာျပါပါတယ္။ ၾကီးပြားတိုးတက္ဖို႔ လုပ္နည္းကိုင္နည္း၊ အၾကံေပးမ်ား လိုအပ္သလို တုိက္ပြဲ၀င္ဖို႔အတြက္ လက္နက္ကရိယာ တန္ဆာပညာေတြလည္း ၀ယ္ယူ၊ တပ္ဆင္ရပါမယ္။ Certificates ေတြကေတာ့ အေရးၾကီးဆံုးပါပဲ။ Language and American Culture ကို ေကာင္းေကာင္း သိနားလည္ေအာင္ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီ ၾကိဳးစားရပါမယ္။ ဥပမာ အေမရိကန္ေတြဟာ အလုပ္အမ်ားၾကီး ေလွ်ာက္မလုပ္သလို၊ စကၤာပူ ကုမၸဏီေတြလို အလုပ္အားလံုး သိမ္းက်ံဳး မခိုင္းပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ တခုခိုင္းရင္ ခိုင္းတာကို အေသးစိတ္ ေသခ်ာစြာ ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္တာ ၾကိဳက္တယ္။ မေအာင္ျမင္ရင္လည္း စကၤာပူ ကုမၸဏီေတြလို အလုပ္ျဖဳတ္၊ ဌာနေျပာင္း မလုပ္ပါဘူး၊ မေအာင္ျမင္ရတဲ့ အေၾကာင္းကို ေသခ်ာ ရွင္းျပေပးရင္ အိုေကပါတယ္။ Don't make the same mistake twice ကိုေတာ့ သတိထားျပီး အရင္ မေအာင္ျမင္တာကို သခၤန္းစာယူတတ္ဖို႔ပဲ လုိပါတယ္။
အေမရိကန္မွာ ျမန္မာတေယာက္ ၀င္လာလို႔ရွိရင္ ဗီဇာ ၆ လေပးပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ၆ လလည္း Extension အသာတၾကည္ ေပးပါတယ္။ စကၤာပူလို စေတးကုန္လို႔ အင္မီဂေရးရွင္း ေျပးျပီး Extension လုပ္ရ၊ တခါတိုးရင္ ၂ ပတ္ပဲ ရတယ္။ ၃ ခါတုိးေပးျပီးရင္ အင္မီဂေရးရွင္း အရာရွိက ဒါေနာက္ဆံုးပဲ၊ မေပးေတာ့ဘူး ခပ္မာမာ ေျပာခံရတာေတြ အေမရိကန္မွာ မရွိသေလာက္ပါ။ အေမရိကန္မွာ ေနာက္ထပ္ ၆ လ ဆက္ေနခ်င္ပါေသးတယ္ ေျပာျပီး Visa Extension ေတာင္းရင္ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ လည္ပတ္စရာေတြ အမ်ားၾကီး က်န္ေသးလို႔ပါ ေျပာလိုက္ရံုပါပဲ။
အေမရိကားမွာ ကုမၼဏီ ေထာင္ခ်င္ရင္ ႏိုင္ငံျခားသား Passport ျပျပီး ေထာင္လို႔ရတယ္။ ကုိယ့္မွာ Credit Card တခုရွိျပီးသားဆိုရင္ အေမရိကားမွာ ဘယ္ဘဏ္မွာမဆို အေကာင့္ဖြင့္လို႔ ရတယ္။ အေမရိကား Credit Card ရျပီးရင္ အေမရိကားမွာ လုပ္စားလို႔ နဲနဲေလး ရလာျပီေပါ့။ စကၤာပူ ကားေမာင္းလိုင္စင္ ရွိရင္ အေမရိကား တခြင္လံုးကို ၿပဲၿပဲစင္ ေမာင္းခ်င္ရင္ ေမာင္းလို႔ရျပီ။ စကၤာပူလို ကားေစ်းမႀကီးဘူး။
စကၤာပူ ကားေမာင္းလိုင္စင္ျပျပီး အေမရိကန္အစိုးရရဲ့ DMV Department of Motor Vehicles ကုိသြားျပီး ျပည္နယ္ အိုင္ဒီ ID နဲ႔ Driving License Conversion လုပ္ခ်င္ပါတယ္ ေျပာရင္ လုပ္ေပးပါတယ္။ အေမရိကန္ကို တရား၀င္ လာတဲ့အေၾကာင္း ပတ္စပို႔နဲ႔ I-94 White Card ကိုေတာ့ ျပရမယ္။ ျမန္မာျပည္က တိုက္ရိုက္လာတဲ့ လူေတြကေတာ့ Driving License (In English) ရွိရင္ ေျပာတတ္ရင္ လုပ္ေပးပါတယ္။ မေျပာတတ္ရင္ေတာ့ စာေရးမက မင္းမွာ Social Security Number SSN ရွိသလား ေမးခံရရင္ မရဘူးဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ဒီမွာေတာ့ ျပည္နယ္ အိုင္ဒီ ID နဲ႔ ဒရိုင္ဘာ လိုင္စင္ ၂ခုရွိရင္ အေမရိကားမွာ သြားလာ၊ လုပ္ကိုင္ဖို ႔ အေတာ္အဆင္ေျပသြားပါတယ္။ SSN နံပါတ္ကေတာ့ အလုပ္လုပ္သူမ်ား မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ပါတယ္။ အေမရိကားကို ေက်ာင္းလာတက္သူ၊ Business Visa long term pass သမားေတြကိုလည္း ကုမၼဏီေထာက္ခံစာနဲ႔ SSN ထုတ္ေပးပါတယ္။
အေမရိကားမွာ ကုမၼဏီ အလြယ္တကူ ေထာင္ျပီးရင္ေတာ့ ကိုယ့္အေပၚမွာပဲ မူတည္ေတာ့တယ္။ စကၤာပူမွာ Bio Semiconductor လုပ္တဲ့ ကုမၼဏီတခုမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ ျမန္မာတဦး ေျပာျပခ်က္ကလည္း စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ အေမရိကားမွာ ပညာလာသင္တဲ့ လူတဦး ထူးခြ်န္ၾကိဳးစားလို႔ Stanford University က ေဒါက္တာဘြဲ႔ရျပီး၊ သူတို႔ ေက်ာင္းက အားေပးခ်က္နဲ႔ ေနာက္ဆံုး ကုမၼဏီတခုကို ေထာင္တယ္။ တကၠသိုလ္က နာမည္ၾကီးပဲ၊ သူတို႔ခ်င္း ေထာက္ခံစာေတြ ေရးေပးရင္း အေမရိကန္ သူေဌးကုမၼဏီ R&D လုပ္ဖို႔ စမ္းသပ္တဲ့စက္ Order ရတယ္။ စက္အမွာစာရေတာ့ ဘယ္မွာလုပ္ရမလဲ စဥ္းစားရင္း စကၤာပူ အစိုးရ EDB က Bio Technology လုပ္ငန္းေတြ အားေပးေနေတာ့ စကၤာပူ အစိုးရဆီကို Grant လွမ္းေလွ်ာက္တယ္။
အေမရိကန္ အစိုးရဆိုင္ရာနဲ႔ Stanford University မိတ္ေဆြေတြရဲ့ ေထာက္ခံစာေတြေရာ၊ အေမရိကန္မွာ ေအာ္ဒါ ရထားျပီးေၾကာင္း။ အေမရိကန္မွာ ၀ယ္မယ့္ ကုမၼဏီေတြ Potential Customers စာရင္းေတြနဲ႔ ဘယ္လိုဘယ္လို စကၤာပူမွာ ကုမၼဏီေထာင္ျပီး အရင္းအႏွီး ေဒၚလာ သန္း၂၀ လုိေၾကာင္း။ စကၤာပူ EDB ဆီက သန္း ၂၀ Grant ေတာင္းေတာ့ ၁၀ သန္း ေခ်းငွား ေပးလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ငါတို႔ စကၤာပူ အတတ္ပညာရွင္ေတြ စာရင္းစစ္မႈ Audit ေအာက္မွာ လုပ္ရမယ္ဆိုျပီး အိုေကသြားပါတယ္။ အခုဆုိ အဲဒီ ကုမၼဏီက အေမရိကန္ ဆန္ဖရန္စစၥကိုမွာ ေတာ္ေတာ္ ၾကီးမားေနျပီး ျမန္မာ အင္ဂ်င္နီယာေတြကိုလည္း ခန္႔ထားပါတယ္။ စကၤာပူ ကုမၸဏီခြဲမွာလည္း အလုပ္သမား ၁၀၀ ေလာက္ တႏွစ္အတြင္း ျဖစ္လာျပီး စက္ေအာ္ဒါေပါင္း မ်ားစြာ ၃ ႏွစ္အတြင္း အေမရိကန္ Research R&D ဌာနေတြကို ေရာင္းခ်ခဲ့ျပီးျပီလို႔ သိရတယ္။
ေနာက္တေယာက္လည္း ၅၀ ႏွစ္ မျပည့္ေသးပါဘူး။ သိပ္ခ်မ္းသာခ်င္တဲ့ ဇနီးသည္ အၾကံနဲ႔ ရိုးသားၾကိဳးစားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို စီးပြားျဖစ္ မလုပ္ေတာ့ဘဲ သူတို႔ဖာသာ လုပ္ကိုင္လို႔ ခ်မ္းသာေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူမႈေရး မတည္ျငိမ္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရး ဆံုးရွံဳးသြားပါတယ္။ အေမရိကားမွာ ႏွစ္ ၃၀ ေက်ာ္ေနျပီး စီးပြားေအာင္ျမင္လို႔ လင္မယားလည္း ေပ်ာ္ရြင္စြာရွိေနတဲ့ ျမန္မာဆိုင္ရာ အလႈဒါနျပဳ လုပ္ငန္းေတြမွာ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနတဲ့ မိတ္ေဆြ သူေဌး ဇနီးေမာင္ႏံွကိုလည္း ျမင္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္။ ျမန္မာလူငယ္မ်ားစြာကို တကၠသိုလ္ စေကာလားရွစ္၊ Grant ရေအာင္လုပ္ေပးျပီး အေမရိကားမွာ အေျခခ်ႏိုင္ေအာင္ အကူအညီေပးေနတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳး တကၠသိုလ္ ပါေမာကၡတဦးနဲ႔ မခ်မ္းသာေပမယ့္ လူမႈေရး၊ ဘာသာေရး၊ ႏိုင္ငံေရးေတြမွာ ျမန္မာေတြကို ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးေနတဲ့ ျမန္မာ ကူညီတတ္သူေတြကို ေတြ႔ရင္ အမ်ားၾကီး ေက်နပ္မိပါတယ္။ သူတို႔ကိုလည္း ေငြေၾကးအားျဖင့္ ပိုမိုဖူလံုေစလိုေပမယ့္ သူတို႔ဘ၀ဟာ Spiritual Rich ျဖစ္ေနေတာ့ ေလာကစည္းစိမ္ သိပ္လိုဟန္မတူပါဘူး။
ေနာက္ဆံုး နိဂံုးကေတာ့ အရင္ Revision 1 အတိုင္းပါပဲ။
စဥ္းစားၾကပါ မိတ္ေဆြတို႔။ ၾသစေၾတးလ်ားကို ေခ်ာင္းေနသူေတြလည္း ေကာင္းပါတယ္။ ဆက္လုပ္ၾကပါ။ လူဆိုတာ ေရာက္ေနတဲ့ အရပ္ကေန တခါ စြန္႔စားေျပာင္းလဲဖို႔ရာ အင္မတန္ ၀န္ေလးပါတယ္။ ေၾကာက္တတ္ ရန္ကင္း၊ ေသမဲ့က်ား ေတာေျပာင္း စကားပံုေတြကို ယူထားတဲ့သူေတြက စကၤာပူ ပီအာတေယာက္ တျခားႏိုင္ငံကို မိုင္ဂရိတ္လုပ္ဖို႔ဆိုတာ ကန္ထုတ္ေလာက္တဲ့အထိ အေျခအေန ျဖစ္ေနမွ စကၤာပူက ထြက္မွာပါ။
ဘယ္သူမွ ကိုယ့္ေနရင္းေနရာကေန တျခားျပည္ကို Migrate မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ လုပ္သူေတြကိုေတာ့ ႏွစ္မ်ိဳး ခြဲျခားခ်င္ပါတယ္။
၁။ ကုိယ္ဘ၀ တိုးတက္ေရးအတြက္ စြန္႔စားခ်င္သူ
၂။ လက္ရွိ ႏိုင္ငံမွာ ေနလို႔မရႏိုင္တဲ့အထိ ျဖစ္လာလို႔ စြန္႔စားရသူ
ဒီစာကိုဖတ္သူ မိတ္ေဆြကေတာ့ အဲဒီ ၂ မ်ိဳးထဲ ပါမယ္ မထင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအဆင့္ ေရာက္ေနတဲ့ မိတ္ေဆြေတြကို ကူညီေျပာျပေပးႏိုင္ရင္ ဒီစာ ေရးရက်ဳိးနပ္ပါတယ္။ဆန္းသစ္
Posted by Baganland at 5:13 AM 0 comments
Labels: ေဆာင္းပါး